Καλώς ήρθατε στον ιστότοπο του ιστορικού μας χωριού, όπου μπορείτε να δείτε άρθρα, που αφορούν όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού γίγνεσθαι. Περιπλανηθείτε στις αναρτήσεις μας για να ταξιδέψετε σε μια πλούσια ποικιλία θεμάτων που ετοιμάζουμε με μεράκι και αγάπη για τον ευλογημένο μας τόπο.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS
Κλίκ στην εικόνα

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

Ι.Μ Αγίου Ιλαριωνος

Ιερός Ναός Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη του χωριού.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη πλατείας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Νερόμυλος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πετροντούβαρο.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Σοκάκι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Ι.Μ Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Καταρράκτης.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Αγία Παρασκευή.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Φράγμα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

"Μπιτσκία".

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης .

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χορευτικός σύλλογος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εκκλησία - κοινότητα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άνοιξη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

Πέμπτη, 25 Μαΐου 2017

Ενημέρωση από την Π.Ε. Πέλλας σχετικά με την παρέμβαση στο οδικό τμήμα ‘Αριδαία – Εξαπλάτανος’


Ενημέρωση από την Π.Ε. Πέλλας


Σχετικά με την παρέμβαση της Π.Ε. Πέλλας στο οδικό τμήμα ‘Αριδαία – Εξαπλάτανος’ θα θέλαμε να ενημερώσουμε τους πολίτες ότι η αποπεράτωση των εργασιών στο σύνολο της παρέμβασης θα γίνει με την ολοκλήρωση του έργου με τίτλο "Ασφαλτόστρωση τμήματος οδού Εξαπλάτανος - Αριδαία"  και το οποίο είναι ενταγμένο στο Τεχνικό Πρόγραμμα της Π.Ε. Πέλλας.


Όσο αφορά την διαγράμμιση, αυτή είναι προσωρινή μέχρι την αποπεράτωσης της συνολικής παρέμβασης και πραγματοποιήθηκε για λόγους ασφαλείας των διερχόμενων οχημάτων.

Κατασκευή τσιμενταύλακα σε κεντρικό σημείο της Φιλώτειας


ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΤΣΙΜΕΝΤΑΥΛΑΚΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΠΛΗΜΜΥΡΩΝ ΣΤΗ ΦΙΛΩΤΕΙΑ

ΛΥΘΗΚΕ ΕΝΑ ΧΡΟΝΙΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ

Στην κατασκευή τσιμενταύλακα σε κεντρικό σημείο της Φιλώτειας, προχώρησε ο Δήμος Αλμωπίας.

Πρόκειται για ένα έργο που λύνει ένα χρόνιο πρόβλημα που απασχολούσε τους κατοίκους της συγκεκριμένης περιοχής, καθώς με κάθε κακοκαιρία προκαλούνταν πλημμύρες και καταστροφές σε σπίτια.

Η συγκεκριμένη παρέμβαση εντάσσεται στα πλαίσια του Τεχνικού Προγράμματος 2015 και το κόστος του ανέρχεται σε 7.000 ευρώ από τη ΣΑΤΑ.

Ο Δήμαρχος Αλμωπίας κ. Δημήτρης Μπίνος έκανε την εξής δήλωση:

«Υλοποιήσαμε άλλο ένα έργο απ’ αυτά που πολλοί θεωρούν “αυτονόητα”. Είναι τα λεγόμενα “αυτονόητα” που δυστυχώς δεν ήταν ποτέ δεδομένα για τους κατοίκους της συγκεκριμένης περιοχής. Για χρόνια ολόκληρα προκαλούνταν σοβαρές ζημιές κάθε φορά που έβρεχε. Εμείς με την παρέμβασή μας δώσαμε λύση». 


Γίνονται δηλώσεις για τις ζημιές που υπέστησαν οι κερασοπαραγωγοί από τις πρόσφατες βροχοπτώσεις


Ανακοινώνεται ότι γίνονται δηλώσεις για τις ζημιές που υπέστησαν οι κερασοπαραγωγοί από τις πρόσφατες βροχοπτώσεις.

Οι δηλώσεις αφορούν γενικά όλα τα κτήματα του κάμπου.

Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να καταθέτουν τη δήλωσή τους στα γραφεία της κοινότητας των Προμάχων καθημερινά από τις 18.00 μ.μ. μέχρι τις 21.00 μ.μ.

Απαραίτητο έγγραφο, η δήλωση του Ο.Σ.Δ.Ε.

«Η ιστορία του πιο ψηλού νάνου» της Αλεξάνδρας Σάνδη


Από όλους τους ανθρώπους του τσίρκου συμπαθούσα μόνο αυτόν. Ήταν αρκετά μικρόσωμος, αλλά είχε μεγάλο κεφάλι και μακριά, μαύρα, γυαλιστερά μαλλιά. Τα πόδια τoυ και τα χέρια του ήταν αρκετά μικρότερα από αυτά των άλλων ανθρώπων. Έμοιαζαν περισσότερα με τα άκρα που έχουν τα μικρά τους αρκετά πριν ολοκληρώσουν την ανάπτυξή τους. Οι άνθρωποι αργούν πολύ να μεγαλώσουν, αυτό το είχα καταλάβει. Έβλεπα τα παιδιά να έρχονται και να ξαναέρχονται και τις αλλαγές πολλές φορές δεν τις έπιανε το μάτι μου. Πιο συχνά τις μύριζα, όχι πάντα. Η αλήθεια είναι ότι πέρασε καιρός για να καταλάβω ότι κάποιοι άνθρωποι μεγαλώνουν και μάλιστα πολύ. Δεν είμαι ακόμα σίγουρος πότε αυτό ισχύει και πότε όχι. Για το μόνο που είμαι σίγουρος είναι ότι προτιμώ τα παιδιά των ανθρώπων για όσο μένουν παιδιά. Τα μάτια τους μεγαλώνουν πολύ όταν πλησιάζουν το κλουβί μου. Όσο όμως μεγαλώνουν τα παιδιά τόσο τα μάτια μικραίνουν, τόσο λιγότερο με πλησιάζουν, τόσο πιο έντονα μυρίζω το φόβο τους.

Ο μικρόσωμος άνδρας δεν ήταν παιδί, αν και τα μάτια του ήταν πολύ μεγάλα, μεγάλα κι έξυπνα. Από τα μάτια αυτά που παρατηρούν με την ακριανή γωνία τους εχθρούς και ξέρουν να μη δίνουν στόχο. Κατάλαβα ότι ήταν άνδρας από τη μυρωδιά της ώριμης σάρκας και από τη βαθειά μεστή φωνή που χωρίς καμιά προσπάθεια γέμιζε το χώρο. Ακόμα κι όταν ψιθύριζε, εγώ τον άκουγα πεντακάθαρα. Πολλές φορές στεκόταν αντίκρυ μου και με παρατηρούσε. Τον παρατηρούσα κι εγώ. Κανά δυο φορές είχε φέρει εκείνος την τροφή μου. Τον είχα ευχαριστήσει με ένα σύντομο γρύλισμα. Με είχε καταλάβει. Μου το επιβεβαίωσε αργότερα. Για καιρό νόμιζα ότι οι άλλοι άνθρωποι του θιάσου τον θαύμαζαν. Ίσως γιατί άκουγα καθημερινά τον θιασάρχη να προλογίζει με στόμφο τον πιο ψηλό νάνο του κόσμου και η στεντόρεια φωνή του να σβήνει μέσα σε δυνατά χειροκροτήματα. Ίσως πάλι γιατί ήταν ο μόνος που με κοιτούσε απευθείας στα μάτια χωρίς να φτάνει στη μύτη μου ούτε σταγόνα φόβου.

Όλα άλλαξαν όταν ο θιασάρχης αποφάσισε να τοποθετήσει το κλουβί μου στο πίσω μέρος της σκηνής. Δεν ήθελε, λέει, να χάνει χρόνο στις μεταφορές και το κατάφερε χάρη στο δώρο του νεαρού εφευρέτη που πολιορκούσε τη νόστιμη κόρη του. Ήταν ένα μεγάλο παραβάν δυο όψεων. Από τη μια τζάμι, από την άλλη καθρέφτης. Θα κάλυπτε το κλουβί μου ώστε να μη με βλέπουν οι θεατές μέχρι να έρθει η κατάλληλη στιγμή. Μου άρεσε. Θα μπορούσα να βλέπω όλη την παράσταση και μάλιστα χωρίς να με βλέπει κανένας. Θυμάμαι να ακούω τον θιασάρχη να κορδώνεται για το νέο του απόκτημα, ενώ τα δυο ξερακιανά παλικάρια που μετέφεραν χρόνια ολόκληρα το κλουβί μου έφευγαν φορτωμένοι με τα μπαγκάζια τους. Δεν θα μου έλειπαν. Δεν είχαμε καμία επικοινωνία, ούτε κέντριζαν ιδιαίτερα κάποια από τις αισθήσεις μου. Ήταν, όμως, μέχρι τότε, η πιο σταθερή σχέση που είχα με ένα άλλο πλάσμα. Εκείνο το βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Η έπαρση του θιασάρχη είχε κάνει τον αέρα πυκνό και δύσοσμο. Ανέπνευσα καλύτερα όταν έπιασα τη μυρωδιά του μικρόσωμου άνδρα. Τον είδα να σέρνει μια ξεμαλλιασμένη κουβέρτα κι ένα σκοροφαγωμένο κιλίμι και να στρώνει το κρεβάτι του πάνω στα ροκανίδια και την άπλετη σκόνη. Ήταν η πρώτη φορά που βρεθήκαμε οι δυο μας στη σκηνή.

Την επόμενη ημέρα παρακολούθησα την πρώτη μου παράσταση. Είδα όλους αυτούς που με προσπερνούσαν με ανάσα κομμένη και βήμα ταχύ, πάνω στη σκηνή να μη φοβούνται τη φωτιά, ούτε τα δηλητηριώδη φίδια ούτε τα μεγάλα ύψη ούτε το γρύλλισμά μου πίσω από το παραβάν. Ο μικρόσωμος άνδρας, όμως, ο μόνος που με κοιτούσε απευθείας στα μάτια, έτρεμε αδιάκοπα κάτω από το παρδαλό κι ασύμμετρο κοστούμι που φορούσε. Από τη μια πλευρά το μπατζάκι του και το μανίκι του περίσσευαν και από την άλλη ήταν πιο κοντά, τελείωναν πάνω από τον αστράγαλο και τον καρπό του. Περπατούσε περίεργα, λες και κάποιος τραβούσε τον ένα του ώμο προς τον ουρανό και τον άλλο τον πίεζε καταγής. Η σκηνή είχε πολλές καρέκλες, άλλες μεγάλες, άλλες μικρές, ψηλές ή χαμηλές, φαρδιές ή στενές. Ο μικρόσωμος άνδρας μάταια προσπαθούσε να κάτσει σε κάποια από αυτές. Σε άλλες δεν έφτανε, γλιστρούσε, έπεφτε, κυλιόταν στα ροκανίδια, σε άλλες δεν χωρούσε, αναστέναζε, έκανε περίεργους μορφασμούς. Κάποια κατάφερε να τη σπάσει και το κατόρθωμά του συνοδεύτηκε από σύντομη τυμπανοκρουσία, σε μια άλλη σφήνωσε και την περιέφερε σε όλη τη σκηνή με το πιο αλλόκοτο βάδισμα, ενώ αποθεωνόταν από τον κόσμο. Σε μια τελευταία ξάπλωσε κατάκοπος. Χωρούσε ολόκληρος, λες και ήταν ξαπλωμένος σε κρεβάτι. Ο κόσμος γελούσε ασταμάτητα, χειροκροτούσε, ήθελε κι άλλο. Σταμάτησε μόνο όταν ο άνδρας που έπαιζε με τις φωτιές σήκωσε στα ρωμαλέα του χέρια την καρέκλα μαζί με τον μικρόσωμο άνδρα. Ήρθε και τον ακούμπησε δίπλα στο κλουβί μου πίσω από το παραβάν. Σε λίγο ήταν η σειρά μου.

Εκείνο το βράδυ ο μικρόσωμος άνδρας με πλησίασε περισσότερο από άλλες φορές. Πλησίασα κι εγώ. Πέρασε το παιδικό του χέρι μέσα από τα κάγκελα, έψαξε να βρει το τρίχωμά μου. Η αίσθηση ήταν ίσως πρωτόγνωρη, με ανατρίχιασε. Θυμήθηκα το χάδι της μάνας μου πολλά χρόνια πριν. Δεν ήταν το ίδιο, αλλά ένιωσα τη μύτη μου να υγραίνεται. Αφού με χάιδεψε αρκετή ώρα, με τα μάτια μας να μη χάνουν ούτε δευτερόλεπτο την επαφή, έφερε το χέρι του στο στόμα μου. Για μια στιγμή ένιωσα μια απαλή πίεση, σαν να ήθελε να το βάλει μέσα. Νόμιζα ότι ήταν η ιδέα μου, αλλά ο μικρόσωμος άνδρας επέμενε. «Κουράστηκα», μου είπε με τη γνώριμη φωνή του. Άνοιξα το στόμα μου απαλά, τόσο όσο χρειαζόταν για να χωρέσει το χέρι του. Χώρεσε μέχρι τον αγκώνα του. Στην αρχή ένιωσα προσεκτικά με τα δόντια μου τα κόκαλά του, τις ενώσεις τους, αν υπήρχαν πιο μαλακά σημεία. Προσπαθούσα να βρω πού να δαγκώσω για να του προκαλέσω τον λιγότερο πόνο, το λιγότερο αίμα. Εκείνος επέμενε. Έσφιγγε τα δόντια κι επέμενε. Όλο το βράδυ εγώ έτρωγα το χέρι του αργά, ήρεμα, προσεκτικά. Πολλές φορές σκέφτηκα μήπως θα ήταν καλύτερο να το έτρωγα μια κι έξω. Η σάρκα του είχε ωραία γεύση, η υφή ήταν απαλή, η μυρωδιά ενδιαφέρουσα. Αν έτρωγα λαίμαργα, θα μπορούσα να τον κατασπαράξω μέχρι τον ώμο. Μέχρι όπου μου επέτρεπαν τα κάγκελα του κλουβιού. Κρατιόμουν, με μικρές δαγκωματιές στα σωστά σημεία. Όταν τελείωσα, ο ήλιος είχε αρχίσει ήδη να ζεσταίνει την τέντα. Το λειψό χέρι, από τον αγκώνα και κάτω, ήταν πλέον απελευθερωμένο από το σώμα του μικρόσωμου άνδρα, έτοιμο να γίνει το πρωινό μου γεύμα.

Τον είδα τρεις ημέρες μετά. Τον είχαν πάει στους γιατρούς για να σταματήσουν το αίμα και να ράψουν το κολοβό του χέρι. Ο άνδρας που έπαιζε με τις φωτιές άνοιξε με μια αστραπιαία κίνηση το κλουβί και τον έριξε απαλά μέσα. Ο θιασάρχης από πίσω έτριβε νευρικά το μουστάκι του. Δεν χαμογελούσε. Κάτι περίεργο μύριζα στον ιδρώτα του, για πρώτη φορά. Πριν φύγει, κοντοστάθηκε και είπε: « Δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Ή θα γίνεις θηριοδαμαστής ή γεύμα».

Για πολύ καιρό κάναμε κοινές εμφανίσεις. Το παραβάν έφευγε και ο κόσμος έμενε άφωνος μπροστά στον μονόχειρα νάνο που όχι μόνο τολμούσε να είναι στο ίδιο κλουβί με το άγριο θηρίο, αλλά το χάιδευε κιόλας λες και ήταν γάτα υπερφυσικού μεγέθους. Εγώ έτρωγα από το χέρι του, έγλυφα το πρόσωπό του για να τον ευχαριστήσω και έδειχνα τα δόντια μου γρυλλίζοντας σε όποιον ξένο πλησίαζε το κλουβί μας. Οι μέρες κυλούσαν καλά, μέχρι που μια παράξενη μυρωδιά έφτασε στα ρουθούνια μου, μια μυρωδιά που ήταν πάντα εκεί, δεν έφευγε, κάθε μέρα και πιο έντονη, μια μυρωδιά που μου έφερνε υπνηλία και κάποιες φορές, όταν έκανε πολύ ζέστη, τα πόδια μου παρέλυαν εξαιτίας της. Καταλάβαινα ότι έβγαινε από τον μικρόσωμο άνδρα. Κυρίως από το κεφάλι του.

Μια μέρα με πλησίασε. Τα μάτια του ήταν διαφορετικά, πιο μεγάλα από αυτά των μικρών παιδιών, πιο μεγάλα από όλα τα άλλα μάτια των ανθρώπων και των ζώων. Κάθισα στα πίσω μου πόδια, σχεδόν υποταγμένος. «Κουράστηκα», μου είπε, έβγαλε το γελοίο κοστούμι του και ξάπλωσε κάτω από τη μουσούδα μου. Έμεινα ακίνητος, άφησα τη μυρωδιά της ανθρώπινης σάρκας του να φτάσει μέχρι το στομάχι μου. «Κουράστηκα πολύ», επανέλαβε με μια φωνή τόσο ασφυκτικά γεμάτη που δεν άντεχε ίχνος αμφιβολίας. Έσκυψα και πίεσα ελαφρά με τα δόντια μου την τροφαντή του κοιλιά. Το δέρμα υποχώρησε γρήγορα και το αίμα άρχισε να τρέχει άφθονο. Εκείνος στην αρχή δεν έβγαλε άχνα. Έγλυφα το αίμα του αργά, έτοιμος να σταματήσω όποτε μου πει. Εκείνος όμως μάζεψε όλες του τις δυνάμεις και είπε: «Κουράστηκα στ’ αλήθεια». Σήκωσα το κεφάλι μου ψηλά για να μη βλέπω τα μεγάλα του μάτια και άφησα τη μυρωδιά του αίματος και της τρυφερής ανθρώπινης σάρκας να οδηγήσει τα σαγόνια μου. Με μια αστραπιαία κίνηση κατασπάραξα το λαιμό του.

Ο θίασος πάγωσε. Οι άνθρωποι έχασαν τη λαλιά τους, όχι για πολύ. Σύντομα άρχισαν να μιλούν ακατάπαυστα και να διηγούνται, ο καθένας με τον τρόπο του, την ιστορία του πιο ψηλού νάνου.

κείμενο: Αλεξάνδρα Σάνδη

Η Αλεξάνδρα Σάνδη γεννήθηκε το 1979 στην Αθήνα. Έχει σπουδάσει στη Φιλοσοφική και την Ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών κι εργάζεται στο χώρο της υγείας. Διηγήματά της έχουν δημοσιευτεί σε ηλεκτρονικά περιοδικά.







ΠΗΓΗ...http://diastixo.gr

«Η μεταλαβιά» της Ελένης Χωρεάνθη


Το Πάσχα έπεφτε αργά εκείνη τη χρονιά. Ήταν αρχές του Μάη. Η φύση ανθισμένη, γιορτινή μοσχοβολούσε. 
Ανθοβολούσαν στα χωράφια τ’ αγριολούλουδα, στα περιβόλια οι λεμονιές, οι νεραντζιές και οι πορτοκαλιές, στις ρεματιές οι κερασιές, οι γλάστρες στα μπαλκόνια και στους ανθόκηπους οι φορτωμένες πασχαλιές.
Μεγαλοβδόμαδο ντυμένο στο Μεγάλο Πένθος των ανθών. Το Πάσχα και η Ανάσταση που έρχονταν με τα μύρα, σκορπούσαν απλόχερα τη λήθη στις καρδιές και την ελπίδα.
Τότε, μέσα στην τόση ομορφιά της φύσης, της ήρθε βολικά και της Φανάρας να γιορτάσει, να δει κι εκείνη άνοιξη, ανάσταση στα σωθικά της, μιας κι άλλο τίποτα δεν ήταν βολετό να αλλάξει το άθλιο ριζικό της.
Ολοστρόγγυλα, τριάντα χρόνια συναπτά η έρμη χηρευάμενη και μαυροφορεμένη βολόδερνε με κάθε τρόπο να τα βγάλει πέρα, να θρέψει και να ντύσει τα ορφανά και να ’χει κι από πάνω την καταλαλιά του κόσμου. Με έργα και με βλέψεις πονηρές, με λόγια σουβλερά, όλοι απάνω στο κορμί και στην ψυχή της ξεθυμαίνανε. «Κακό χωριό τα λίγα σπίτια», που δεν ήταν και λίγα. Ωστόσο, κανένα από τα τέσσερα παιδιά που της έδωσε ο Μεγαλοδύναμος δεν έφερε στον κόσμο αφότου έχασε τον άντρα της. Όλα δικά του ήταν.
«Ο φτωχός κι η μοίρα του...» μουρμούριζε και καταριότανε τη μέρα και την ώρα που γεννήθηκε. Αυτό μονάχα ήξερε να λέει. 
Εκείνη τη χρονιά, ένιωσε τη μοσχοβολιά της πλάσης που αναγεννιόταν. Και μια σταγόνα δρόσου στάλαξε μέσα της.
«Θα πάω να μεταλάβω» μονολόγησε. Κι έφτυσε τρεις φορές στον κόρφο της μη λάχει και τη ματιάσουνε και το μετανιώσει.

Μέρα γελούμενη, απαλή, ξημέρωσε το Μέγα Σάββατο. Άνοιξε κι η Φανάρα το καλύβι της και βγήκε ν’ ανασάνει η ψυχή της. Απ’ τα χαράματα ξεσήκωσε και τίναξε τα παλιοσκούτια της και τα σκεπάσματα, ασβέστωσε τη χαμοκέλα: τρία επί τρία η βάση κι ένα και μισό μέτρα το ύψος, χώμα κάτω, αστράκι, τσίγκος από πάνω η στέγη, αυτό ήταν όλο κι όλο το κονάκι της. Μετάνιζες να μπεις και να βγεις από κει.
Συγύρισε σαν όλες τις νοικοκυρές και τις καλές γειτόνισσες, τις παστρικιές, τις ακριμάτιστες, άπλωσε και τη μνήμη της ν’ αεριστεί απάνω στα κλαδιά της πασχαλιάς που ευωδίαζε πλάι στου γείτονα τον κήπο με το δίπατο... Άνοιξε το μοναδικό έπιπλο, το παλιό φορτσέρι, κι έβγαλε κι άπλωσε ν’ αεριστούνε τα νυφιάτικά της.
«Τα κρίματά μου είναι πολλά. Μα θα τ’ αμπόξω. Θα πάω να μεταλάβω» ψέλλισε. Έδωσε μια κλοτσιά στο γάτο που τυλίχτηκε στα πόδια της: «Άι καταδιαόλ’ κι εσύ!». Χούγιαξε τις παλιόκοτες της γειτονιάς που κακαρίζανε, περιπαιχτικά θαρρείς κι εκείνες, φασκέλωσε το μπάσταρδο του Ιταλού που ρούφαγε τη μύξα του. «Μακριά απ’ τ’ς άγιοί σ’ , Παλιοκαστρίτσα μ’, σ’χώρα με!», σταυροκοπήθηκε τρεις φορές και χώθηκε στο καλύβι άλλος άνθρωπος.
Ήταν πολλά, αμέτρητα, άμμος της θάλασσας τα κρίματα της φτωχιάς, εξόν η φτώχεια. Είχε τρεις τσούπες κι ένα μοναχό «παιδί», κι αυτό φευγάτο το ανεπρόκοπο, δεν τις γνοιαζόταν.
Και σαν να μην έφτανε η φτώχεια κι η στενότητα του χώρου, μάζεψε και τον ξεπεσμένο Ιταλό που τα ‘μπλεξε με τη μικρή της κόρη. Πού βρέθηκε κι αυτός, απ’ τα κλαριά ξεφύτρωσε! Κι αυτός εκεί μέσα στη χαμοκέλα μέρα νύχτα κολλιτσίδα! Πώς της ήρθε να πάει να μεταλάβει μια ζωή ανήστευτη κι αξομολόγητη! Τι ανήστευτη. Η Φανάρα τι άλλο να νήστευε; Όλη της η ζωή Μεγάλη Σαρακοστή ήταν. Όλο τον χρόνο νήστευε η έρημη τη φτώχεια της και την ανέχεια.

Περίμενε ίσαμε να νυχτώσει και να πλαγιάσουν όλοι και τότε πήρε την πιο μεγάλη απόφαση να πάει στην εκκλησιά να μεταλάβει. Έριξε μαύρη πέτρα πίσω της και μια λοξή ματιά συνενοχής πλάι στον Ιταλό που λούφαζε ανίδεος κι έκαμε κρυφά στον κόρφο το σταυρό της.
Έξω είχε πέσει το σκοτάδι. Είχε σκεπάσει κάθε ρύπο. Στην εκκλησιά έμενε ακόμα η ευωδιά από τα επιτάφια μοιρασμένα άνθη λυτρωτική, γλυκιά, ολοκάθαρη... 

Σήμαναν τα μεσάνυχτα καμπάνες αναστάσιμα, γιορταστικά. Πετάχτηκε όλο το χωριό αγουροξυπνημένο. Ντύθηκε και στολίστηκε ο κόσμος, έβαλε ο καθένας τα καλά του, φόρεσε την καθαρή συνείδησή του και ξεχύθηκαν στους δρόμους.   
Χαρδάκισε κι αηδόνισε και της Φανάρας η καρδιά, φτερούγισε πιο μέσα κι η ψυχή της. Πετάχτηκε ανάλαφρη από το στρώμα, παραμερίζοντας σιγά να μην ξυπνήσει τον Ιταλό, φόρεσε ασιδέρωτα τ’ αερισμένα της νυφιάτικα και βγήκε ήσυχα στη λαμπροφορεμένη νύχτα, που ευωδίαζε γλυκά. Πήγε στην εκκλησιά, μπήκε δειλά με τα νυφιάτικά της καθαρά κι αερισμένα όλη μέρα, τρύπωσε ανάμεσα στο πλήθος, κανείς δεν πήρε είδηση και περίμενε την ώρα να πάει να μεταλάβει σώμα και αίμα του Χριστού να λυτρωθεί η ψυχή της.
«Δεύτε, λάβετε φωωωως εκ του ανεσπέρουουου φωωωωτός!»
Η στεντόρεια φωνή του ιερέα συντάραξε το εκκλησιαζόμενο πλήθος μέσα κι έξω από την εκκλησία. Φτερούγισε και της Φανάρας η καρδιά. Πρώτη φορά σάλεψε κάτι μέσα της γλυκό και τρυφερό. Χάιδεψε την ψυχή της ένα άγιο φως. Άπλωσε τρέμοντας το χέρι και πήρε φως ανέσπερο κι εκείνη με το λαμπροκέρι το λιγνό της:
«Άι σιχτίρ ούλ’ σας, τι με κοιτάτε!» μαχαίρωσε με μια κοφτή ματιά την αδέκαστη καταφρόνια που την κυνηγούσε ανελέητα ίσαμε εκεί μέσα στον ιερό ναό. Και συμμαζώχτηκε σε μιαν ακρούλα, θέση δεν είχε πουθενά η εκκλησία για κείνη. Δεν πήγαινε ποτέ στην εκκλησία. Με τόσα πλήθια μύρια κρίματα πού να χωρούσε! Μπορεί και που δεν είχε ποτέ άλλοτε θυμηθεί να βγάλει απ’ το φορτσέρι εκείνα τα νυφιάτικα τα μουχλιασμένα, τα άτυχά της, τ’ αχαΐρευτα. Περίμενε τρεμάμενη ως τα κατάβαθά της την ώρα, τη στιγμή να βγει ο ιερέας στην Ωραία Πύλη και να πει:
«Μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης προσέλθετε...»
Α, πόσα χρόνια είχε να τ’ ακούσει! Πώς περίμενε να μεταλάβει των Αχράντων Μυστηρίων. Και ήρθε η αναμενόμενη στιγμή. Οι χριστιανοί, άλλος πολύ, άλλος  λίγο, άλλος καθόλου, συναισθανόμενοι το πλήθος των πταισμάτων του ο καθένας, μπήκαν στην ουρά να κοινωνήσουν. Σε λίγο βγήκε στην Ωραία Πύλη ο ιερέας μεγαλοπρεπής, απαστράπτων μέσα στα ολόχρυσά του άμφια, βαστάζοντας τα Τίμια Δώρα, ωσάν τον Μωυσή, όταν κατέβαινε από το θεοβάδιστο Σινά φέρνοντας τις πλάκες με τις Δέκα Εντολές, και απευθυνόμενος στο ευλαβές εκκλησίασμα:
«Μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπηης Προοοσέεεθλετε!» κραύγασε.
Η φωνή του ιερέα απάλυνε όταν άρχισε να κοινωνεί τους πιστούς. Και σε κάθε ατομική περίπτωση πρόφερε σιγά: «Μεταλαμβάνει ο δούλος του Θεού...», και περίμενε να πει ο κάθε μεταλαμβάνων το όνομά του. Και σε κάθε ατομική περίπτωση ο ιερέας συμπλήρωνε: «Εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον...»
Πρώτα πέρασε όλος ο αρσενικός πληθυσμός και μετά ήρθε η σειρά των γυναικών και των παιδιών με την ίδια τάξη. Τελευταία ήρθε και της Φανάρας η σειρά. Πλησίασε η έρμη τρέμοντας κι άπλωσε το χέρι της να πιάσει το άγιο ύφασμα, που μ’ αυτό σπογγίζουν τα χείλη τους οι μεταλαμβάνοντες. Ο ιερέας εκείνη τη στιγμή ετοίμαζε το δικό της μεράδι από το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Κι ευθύς πρόφερε:
«Μεταλαμβάνει η δούλη του Θεού...», και περίμενε να πει το όνομά της η πιστή δούλη.
«Αφού ξέρ’ς πώς μι λένε, παπά μ’, τι μι ρουτάς;» μουρμούρισε η Φανάρα.

Δεν πρόκαμε να πει παρακάτω. Ο ιερέας ανασήκωσε τα γυαλιά και σαν την είδε, την αναγνώρισε, τράβηξε απότομα από τα χέρια της το άγιο ύφασμα και: 
«Εσύ; Μην αγγίζεις τα Άγια των Αγίων, αλειτούργητη! Φωτιά αντίς μεταλαβιά θα βάλεις μέσα σου, φύγε, κριματισμένη...»
«Μα, παπά μ’...», έκαμε να πει κάτι, να δικαιολογηθεί, να δηλώσει ίσως μετάνοια εκειδά μπροστά σ’ όλο τον καθαρό, τον αναμάρτητο κόσμο.
«Μακριά από τα Άγια των Αγίων, αλειτούργητη» της είπε σιγά ο ιερέας. Μάζεψε τα Άγια των Αγίων και σήκωσε ψηλά το Άγιο Δισκοπότηρο: «Ορθοί οι μεταλαβόντες των Θείων, Αγίων και Αχράντων Μυστηρίων» έψαλλε μεγαλοφώνως και χώθηκε τρέχοντας στο Ιερό από την Ωραία Πύλη ικανοποιημένος που έπραξε το ιερό καθήκον του χωρίς καν να προσέξει τα νυφιάτικα της χριστιανής, τη λαχτάρα που τρεμόπαιζε στα δειλά της μάτια, την Ανάσταση που χάραζε στο μέτωπό της εκείνη την ιερή νυχτιά.
Ο ιερέας, ο ευλογημένος, έμεινε στη μιζέρια, στη χαμοκέλα, στο καλύβι με την αστεφάνωτη που μάζεψε τον Ιταλό στη χαμοκέλα. Έβλεπε μόνο κρίματα και μύριζε τη μπόχα. Η θλιβερή παράσταση έκλεισε με τον επίλογο της κριματισμένης:
«Άι σιχτίρ κι εσύ κι η μεταλαβιά σ’, παπά! Κι εγώ θα ιδείς, ξέρω τι θα κάμω!» μουρμούρισε τρίζοντας τα τρία μοναδικά της δόντια.
Και βγήκε τρέχοντας και τρέμοντας από την εκκλησία. Φασκέλωσε τα νυφιάτικα που φορούσε, την εκκλησιά μ’ όλους τους αγίους της, τον παπά και την Ανάστασή του και κρύφτηκε μέσα στη νύχτα τη θολή που την περίμενε απέξω.

 Σαν πήγε στο καλύβι της, έβγαλε κι έθαψε στο φορτσέρι τ’ άχαρα τα νυφιάτικα φασκελώνοντάς τα. Φόρεσε πάλι τα καθημερνά της μαύρα ρούχα, τ’ αλειτούργητα. Δίπλωσε δις και τρις τη μνήμη στην καρδιά της, την πασπάλισε με θλίψη, την απίθωσε κι εκείνη στο φορτσέρι και βγήκε ν’ ανασάνει λίγο καθαρό αέρα. Μπήκε ξανά στη χαμοκέλα. Άρπαξε το μπουκάλι με το κόκκινο κρασί, απ’ τους γειτόνους δώρο πασχαλιάτικο ήταν, γέμισε ένα κουτάλι, έριξε μέσα ένα ψίχουλο απ’ το δικό της το λαμπρόψωμο με τα κεντίδια, που είχε ζυμώσει με τα χέρια της αποβραδίς για την Ανάσταση, και μετάλαβε! Ευφράνθηκε η ψυχή και η καρδιά της. Βγήκε πάλι μετά κι άδειασε το υπόλοιπο κρασί στη ρίζα της ανθισμένης πασχαλιάς του γείτονα, δικό του ήταν το κρασί, το Άγιο Ανάμα...

«Άιτι  κι ισύ, από κει πού ’ρθες!» μουρμούρισε οργισμένη.

Έπειτα στάθηκε κατά ολόρθη με ισιωμένη ράχη και περίμενε την κατάλληλη στιγμή που γύριζαν από την εκκλησία οι γείτονες, ο καλός ο κόσμος, οι πιστοί, οι αναμάρτητοι στα σπίτια τους:

«Αμ τι νόμισες, παπά! εγώ μεταλαβαίνω όπως ξέρω γω, όχι όπως θέλ’ς εσύ! Άι σιχτίρ! Με κόλασες λαμπριάτικα!» φώναξε να την ακούσουν.

Την άκουσαν οι γείτονες και σταμάτησαν από περιέργεια.

«Κρασί κι ψουμί μεταλαβαίνει αυτός, κρασί κι ψουμί μετάλαβα και γω!» είπε και σφίχτηκε στον κόρφο της. 
Όρμησε μετά στη χαμοκέλα και στάθηκε πολλή ώρα πλάι στον Ιταλό, στην αστεφάνωτη, στα κρίματά της τ’ αλειτούργητα. Κλειδαμπαρώθηκε στη μνήμη και στο έλεος του καιρού με τη μεταλαβιά που δεν ευδόκησε να πάρει, να  κρυφοκαίει στα σπλάχνα της, να ευωδιά, να ευφραίνει το ξερακιανό κορμί της. Μετά έριξε ξύλα στη μικρή φωτιά και κάθισε εκειδά στο παραγώνι. Σταύρωσε τότε την ψυχή μέσα στα χέρια της κι απόμεινε αμίλητη και χολιασμένη να συμπάει τα ξύλα, να μη σβηστεί η φωτιά και ξεπαγιάσουν ούλοι, που να μην έσωναν να γεννηθούν!
Σκάλιζε ολονυχτίς την ανθρακιά, μετρώντας κι αναθεματίζοντας τις συμφορές, τη φτώχεια, την ανέχεια, την ορφάνια και την καταφρόνια που την έζωναν ολοζωής από παντού. Κι έχωνε μες στη χόβολη τις πίκρες της και τους καημούς, τα βάσανά της.
Και σαν κόντευε να φέξει, τα βλέφαρά της βάρυναν. Σίμωσε, σήκωσε τα σκεπάσματα και πλάγιασε ως την αυγή αδιαφορώντας για όλο το χωριό το αγρυπνισμένο στην Ανάσταση, που λούφαζε μετά στην ξεγνοιασιά και στη υπόληψή του.
Κανένας δεν κατάλαβε την άνοιξη που ανθοβόλησε στη χαμοκέλα της Φανάρας. Κανένας τους δεν είδε την Ανάσταση που σίμωσε στο καλυβάκι. Όλοι ροχάλιζαν ως την αυγή, που βγήκε η έρμη, η φτωχή ν’ απλώσει πάλι την ψυχή της στ’ ακροκλώναρα της πασχαλιάς ν’ αεριστεί, να μεταλάβουν φως τα σωθικά της. 

Μια παλιά, ξανά δουλεμένη ιστορία, που δεν είναι, κατ’ ανάγκην, και αληθινή.

κείμενο: Ελένη Χωρεάνθη





ΠΗΓΗ...http://diastixo.gr

«Όταν έχασα τις λέξεις» της Ελένης Λιντζαροπούλου


Α… τι όμορφα;
Άνοιγα τα μάτια μου σιγά σιγά κι ένα γλυκό φως με χάιδευε. 
Άνοιγα, μάτια, σιγά, γλυκό, φως, χάιδευε…
Πού τα ήξερα εγώ όλα αυτά;
Πού τις είχα αυτές τις λέξεις;

Μια χρυσοκάστανη άχνη, αρώματα μενεξεδιά, μικρά απαλά γαλάζια καμπανάκια, το χουρχούρισμα μιας γάτας, λίγη θέρμη από αγκαλιά, ένα ψιθυριστό τραγούδι, το σβούρισμα μιας μέλισσας, νερά ταξιδιάρικα, ένας παφλασμός από φτέρες, ο άνεμος… 
Τέντωσα χέρια και πόδια και έπαψα να αναρωτιέμαι.
Ένιωθα όμορφα. Αυτό είχε σημασία. Όλα τα άλλα δεν ήταν τίποτα.
Πουφ… αστείες απορίες. 
Πάντα έτσι ήμουν…
Πάντα;
Τι ήταν αυτό το: πάντα;

Ξαφνικά ένιωθα τρόμο.
Μια λέξη μόνο στάθηκε αρκετή για να μου χαλάσει τη διάθεση. 
Α, όχι! ΔΕΝ-ΘΑ-ΤΗΝ-Α-ΦΗ-ΝΑ… Τέλος!
Ήμουν αποφασισμένη να παραμείνω καλά. 
Άνοιξα τελείως τα μάτια μου και ανασηκώθηκα. 
Τι όμορφα…

Ένιωθα απαλή κι ανάλαφρη. Ξεκούραστη. 
Άγγιξα με το χέρι το δέρμα μου. Μωρουδίστικο. 
Πόσο μου άρεσε…

Άρχισα να τεντώνομαι με μικρές κραυγές. Χάιδεψα το πρόσωπό μου, τις ρίζες των μαλλιών μου, το πλάι του κορμιού μου, τα πόδια μου… Υπέροχα. Πιο υπέροχα από ποτέ.
Από ποτέ; 
Τι ήταν αυτό το: ποτέ; 
Τρόμαξα. 
Κάτι μου έλεγαν οι λέξεις, που δεν ήθελα να ακούσω.

Κοίταξα γύρω μου. 
Έψαχνα ένα χέρι, ένα βλέμμα, έναν άνθρωπο… 
Κανείς.

Κοίταξα ψηλά. 
Ένα απαλό φως διαπερνούσε την πυκνή συστάδα των δέντρων και διασπόταν σε μυριάδες ευτυχισμένες λάμψεις. 
Αντανακλάσεις γαλήνης περιστρέφονταν γύρω από τον εαυτό τους με αρμονία μυστική. Νερένια κατρακυλίσματα νανούριζαν τη σιωπή. Η ευτυχία είχε σάρκα και οστά εδώ… κι εγώ;

Σηκώθηκα όρθια…

Άνοιξα τα χέρια σε έκταση για να την εισπνεύσω… για να τη νιώσω, να της υποταχτώ… Μάταια.

Έκλεισα τα μάτια.

Κάθισα κάτω, στα πόδια μου αυτή τη φορά. 
Αγκάλιασα με τα χέρια το σώμα μου και άρχισα να κουνιέμαι πέρα δώθε. Ένιωθα μετέωρη, αβέβαιη, άγνωστη… 
Ήθελα να φωνάξω, αλλά δεν ήξερα τι… 
Δεν μπορούσα να βρω μια λέξη… Την λέξη!

Εγώ, που πάντα είχα τις λέξεις, εγώ που αντιμετώπιζα τη ζωή με λέξεις, εγώ που γνώριζα τους ανθρώπους μέσα από λέξεις, εγώ… 
Τώρα δεν ήξερα τι να πω.

Ξαφνικά θυμήθηκα τη γιαγιά μου…
Πώς μου ’ρθε; 
Θυμήθηκα που περνούσα μπροστά από τη νεκρική φωτογραφία της και της ψιθύριζα:
-Α, ρε γιαγιά… Α! 
Κι εκείνη ξαφνικά… χαμογελούσε.

Η σκέψη μου κραύγαζε: 
-Πού είσαι, γιαγιά; 
Πού;

Πού είσαι τώρα που σε θέλω; 
- Εδώ... Πίσω σου… Δεν μπορείς να με δεις ακόμη… Σε λίγο… Μη φοβάσαι...

Αφουγκράστηκα. Ησυχία και σιωπή. 
Ξάπλωσα στο αφράτο χαλί από νοτισμένα φύλλα… 
Παράξενο, η υγρασία τους δεν μ’ ενοχλούσε.
Συνέχισα να κρατώ μόνη το σώμα μου αγκαλιά και να το νανουρίζω.

Ήθελα να κοιμηθώ. Για πρώτη φορά στη ζωή μου ήθελα να κοιμηθώ.
Μουρμούρισα μέσα μου: 
-Θέλω να κοιμηθώ.

Και η φωνή της γιαγιάς που μου απάντησε: 
«Μα τώρα πια μόνο θα κοιμάσαι», με ξύπνησε για πάντα.

 κείμενο: Ελένη Λιντζαροπούλου

Από την υπό έκδοση συλλογή Κείμενα μικρά, σχεδόν ανήλικα, η οποία θα κυκλοφορήσει το φθινόπωρο από τις εκδόσεις Αρμός.





ΠΗΓΗ...http://diastixo.gr

"Του Κάμπου τα Καμώματα" Τριήμερο πολιτιστικό Φεστιβάλ του 1ου Δημοτικού Σχολείου Κρύας Βρύσης


Ο Πολιτισμός ενώνει! Μη μένεις αμέτοχος!
Του κάμπου τα καμώματα στην Κρύα Βρύση 9-11 Ιουνίου
Για μια ακόμη χρονιά ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων και ο Σύλλογος Διδασκόντων του 1ου Δημοτικού Σχολείου Κρύας Βρύσης διοργανώνουν στην Κρύα Βρύση ένα τριήμερο πολιτιστικό Φεστιβάλ. 

Με κεντρικό σύνθημα "Ο Πολιτισμός Ενώνει! Μη μένεις αμέτοχος!" ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων και ο Σύλλογος Διδασκόντων του 1ου Δημοτικού Σχολείου Κρύας Βρύσης διοργανώνουν ένα διαφορετικό πολιτιστικό φεστιβάλ το τριήμερο 9, 10 και 11 Ιουνίου στον προαύλιο χώρο του 1ου Δημοτικού Σχολείου Κρύας Βρύσης (Ελευθερίου Βενιζέλου με Μεταξά γωνία στην Κρύα Βρύση) με τον τίτλο "του Κάμπου τα Καμώματα".
Στο φεστιβάλ, το οποίο αναμένεται να παρακολουθήσει πλήθος κόσμου, συμμετέχουν σχολεία και φορείς από την ευρύτερη περιοχή της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας.
Το πλούσιο πρόγραμμα περιλαμβάνει παρουσίαση παραδοσιακών και μοντέρνων χορών, παρουσιάσεις εκπαιδευτικών κι άλλων προγραμμάτων, θεατρικές παραστάσεις και άλλα happenings. Το φεστιβάλ έχει την υποστήριξη του Δήμου Πέλλας και της ΔΗΚΕΠΑ Πέλλας.
Για όλους όσους θέλουν να παρακολουθήσουν τις εκδηλώσεις του φεστιβάλ παραθέτουμε το πλήρες πρόγραμμα των εκδηλώσεων:

Παρασκευή 9 Ιουνίου
19:15 Παιδική χορωδία 6ου Δημοτικού Σχολείου Γιαννιτσών
19:35 Μοντέρνοι χοροί – Α.Σ. «Βιόρυθμος» Κρύας Βρύσης
19:55 Παιδική χορωδία 7ου Δημοτικού Σχολείου Γιαννιτσών
20:10 Χορωδία Πολιτιστικού Συλλόγου «Άγιος Ιώαννης Πρόδρομος» Σκύδρας
20:30 Παραδοσιακοί χοροί – Πολιτιστικός Σύλλογος Ηπειρωτών Κρύας Βρύσης «Ο Πύρρος»
20:50 Παραδοσιακοί χοροί – Σύλλογος «Αλησμόνητες Πατρίδες» Αλμωπίας
21:10 Παραδοσιακοί χοροί – Σύλλογος Ποντίων Δάφνης «Παναγία η Κίρεζλι»
21:30 Παραδοσιακοί χοροί – Σύλλογος «Αλησμόνητες Πατρίδες» Αλμωπίας
21:45 Παραδοσιακοί χοροί – Σύλλογος Ποντίων Κρύας Βρύσης «Αλέξανδρος Υψηλάντης»
22:10 Ελεύθερος χορός

Σάββατο 10 Ιουνίου
19:15 Επίδειξη Tae Kwon Do - Αθλητικός Σύλλογος «Ταξιάρχη» Κρύας Βρύσης
19:45 Παραδοσιακοί χοροί – Εφηβικό τμήμα Ι.Ν. Αγίου Γεωργίου Γιαννιτσών
20:00 Παραδοσιακοί χοροί – Α.Ε.Σ. «Αριστοτέλης Λουτροχωρίου
20:10 Παραδοσιακοί χοροί – Πολιτιστικός Σύλλογος Ακρολίμνης
20:25 Παιδικό Μιούζικαλ – «Ας χορέψουμε…Γιαννιτσά»
20:35 Θεατρικό δρώμενο «Τάχα μου Δήθεν»
20:45 Μοντέρνοι χοροί – Α.Σ. «Άλμπατρος» Κρύας Βρύσης
21:00 Βραβεύσεις Σχολείων για συμμετοχή στο ποδόσφαιρο, Πινγκ – Πονγκ, 3Χ3 και σκάκι – Σκακιστικός Όμιλος Γιαννιτσών & Ακαδημίας Κρύας Βρύσης
21:15 Θεατρική Παράσταση – Εταιρεία Θεάτρου Θεσσαλονίκης «Μικρός Βορράς»
22:30 Μουσική από τον D.J. Μάνος
Κυριακή 11 Ιουνίου
19:15 Παρουσίαση σχολικού προγράμματος – 3ο Δημοτικό Σχολείο Κρύας Βρύσης
19:25 Επίδειξη Tae Kwon Do - Αθλητικός Σύλλογος «Φίλιππος» Αλεξάνδρειας (Παράρτημα Γαλατάδων)
19:35 Θεατρική παράσταση – Δημοτικό Σχολείο Πενταπλατάνου
20:15 Παρουσίαση τραγουδιών – Χορωδία Κρύας Βρύσης
20:30 Θεατρική παράσταση – Πολιτιστικός Σύλλογος Κρύας Βρύσης «Σωκράτης»
20:45 Παραδοσιακοί χοροί – Π.Σ. Εσωβάλτων «Μέγας Αλέξανδρος ο Μακεδών»
21:00 Παραδοσιακοί χοροί – Πολιτιστικός Σύλλογος Καρυώτισσας «Οι Ακρίτες»
21:15 Παραδοσιακοί χοροί – Πολιτιστικός Σύλλογος Γαλατάδων «Ο Φίλιππος»

21:35 Παραδοσιακοί χοροί – Πολιτιστικός Σύλλογος Γηγενών Κρύας Βρύσης «Οι Μακεδόνες»




«Σύλλογος Απογόνων Μακεδονομάχων Εδέσσης- Αλμωπίας» Επίσκεψη στο μνημείο Αγρα Μίγκα Καρυδιάς


     Την Πέμπτη 18 Μαΐου 2017 ο «Σύλλογος Απογόνων Μακεδονομάχων Εδέσσης- Αλμωπίας»  φιλοξένησε και ξενάγησε στο  Δημοτικό  Διαμέρισμα  Καρυδιάς  του Δήμου Έδεσσας 150 επισκέπτες προσκυνηματικής εκδρομής που διοργάνωσε το Ιερό Ησυχαστήριο «Γεννέσεως της Θεοτόκου» Πανοράματος  Θεσσαλονίκης.
     Σύσσωμο το διοικητικό συμβούλιο του συλλόγου υποδέχθηκε στο «Μνημείο θυσίας του Καπετάν Άγρα και Αντώνη Μίγκα» την Ηγουμένη Φιλοθέη, και τους επισκέπτες.
     Εκεί ο πρόεδρος του συλλόγου κ. Δ. Γιουματζίδης  ενημέρωσε τους επισκέπτες για την ιστορία του χωριού Καρυδιά αλλά και την ιερότητα του χώρου αφού σε αυτόν αφενός υπάρχουν τα λείψανα των Άγρα και Μίγκα, αφετέρου δε υπάρχει το ομοίωμα, σε φυσικό μέγεθος, του κορμού της Καρυδιάς στην οποία, πριν 110 χρόνια, κρεμάστηκαν άνανδρα από τους Βούλγαρους κομιτατζήδες ο Καπετάν Άγρας και ο Αντώνης Μίγκας. 
     Στην συνέχεια τα τρία λεωφορεία μετέφεραν τους επισκέπτες στο «Μουσείο Άγρα, Μίγκα και γηγενών Μακεδονομάχων», που βρίσκεται  στην κεντρική πλατεία του χωριού Καρυδιά. Εκεί το μέλος του συλλόγου κ. Ε. Πούπτση  τους μίλησε για τον Μακεδονικό Αγώνα και τους ξενάγησε στα εκθέματα μεταξύ των οποίων είναι ο αυθεντικός κορμός του δένδρου της Καρυδιάς στην οποία κρέμασαν άνανδρα οι Βούλγαροι κομιτατζήδες τους Άγρα και Μίγκα, και ο αυθεντικός, περίτεχνα διακοσμημένος, μαρμάρινος σταυρός που υπήρχε στον αρχικό τάφο των Άγρα και Μίγκα στο προαύλιο της εκκλησίας του Αγίου  Δημητρίου στο σημερινό χωριό Άγρα.  
     Ακολούθησε η επίσκεψη στην παλαιά εκκλησία του χωριού, τον  Άγιο Γεώργιο, κτισμένη τον 18ο αιώνα με το μοναδικό εσωτερικά κτισμένο βαπτιστήριο, το εξαιρετικής τέχνης επιχρυσωμένο ξύλινο τέμπλο  και τις παλαιές εικόνες προηγούμενων αιώνων, όπου τους ξενάγησε ο εφημέριος του χωριού πατήρ Νικόλαος Ουζούνης.

     Η επίσκεψη τελείωσε με καφεδάκι και κεράσματα στις καφετέριες της κεντρικής πλατείας και κάτω από την σκιά του αιωνόβιου πλάτανου.
     Οφείλουμε να επισημάνουμε ότι το εξειδικευμένο εργαστήριο συντήρησης παλαιών ξύλινων εικόνων  που διαθέτει το Ιερό Ησυχαστήριο «Γεννέσεως της Θεοτόκου» είναι αυτό που πριν έξι μήνες ολοκλήρωσε την συντήρηση του αυθεντικού ξύλινου κορμού της καρυδιάς.

                  Ο Πρόεδρος                                    Η Γραμματέας

          Γιουματζίδης Δημήτριος                          Στόικου Μαρία



Κινητοποίηση της αρμόδιας υπηρεσίας της Π.Ε. Πέλλας για αυτοψία στις πληγείσες από το χαλάζι περιοχές του ορεινού όγκου του Δήμου Έδεσσας


Αν. Αντιπεριφερειάρχης Πέλλας Αθηνά Αθανασιάδου – Αηδονά: «Άμεση κινητοποίηση της αρμόδιας υπηρεσίας της Π.Ε. Πέλλας για αυτοψία στις πληγείσες από το χαλάζι περιοχές του ορεινού όγκου του Δήμου Έδεσσας»


Με αφορμή την έντονη χαλαζόπτωση των προηγούμενων ημερών σε περιοχές του ορεινού όγκου του Δήμου Έδεσσας, άμεσα, η Αν. Αντιπεριφερειάρχης Πέλλας Αθηνά Αθανασιάδου – Αηδονά μετά και από τη συνεργασία με τον Διευθυντή Αγροτικής Οικονομίας & Κτηνιατρικής Τρύφωνα Τσαντάκη έδωσε εντολή για αυτοψία στις πληγείσες περιοχές από τους γεωπόνους της Π.Ε. Πέλλας.

Μετά από επιτόπιο έλεγχο και συλλογή στοιχείων αλλά και συζητήσεις με τους τοπικούς φορείς στις τοπικές κοινότητες Αγ. Αθανασίου και Άρνισσας, Ζέρβης, Περαίας και Κάτω Γραμματικού η εικόνα που σχηματίστηκε από τα στελέχη της Δ.Α.Ο.Κ. για την έκταση της ζημιάς από την χαλαζόπτωση που σημειώθηκε στις 22 και 23 Μαΐου είναι η εξής:

α) Η χαλαζόπτωση στις 22 Μαΐου ήταν ιδιαίτερα σφοδρή και έπληξε μεγάλο μέρος του αγροκτήματος Κάτω Γραμματικού και τμήμα του αγροκτήματος Περαίας στην περιοχή της διασταύρωσης για Κάτω Γραμματικό επί της Εθνικής οδού Έδεσσας – Φλώρινας, ενώ, οι ζημιές που προξένησε στους καρπούς κερασιάς, ροδακινιάς και μηλιάς τους καθιστούν μη εμπορεύσιμους. Επίσης προκλήθηκαν μεγάλες ζημιές και σε εκτάσεις με χειμερινά σιτηρά.      
    
β) Η χαλαζόπτωση η οποία σημειώθηκε στις 23 Μαΐου υπήρξε ακόμα σφοδρότερη από πλευρά έντασης, διάρκειας αλλά και έκτασης που κάλυψε. Η χαλαζόπτωση ξεκίνησε από το αγρόκτημα Αγίου Αθανασίου του οποίου κάλυψε το μεγαλύτερο μέρος, ενώ έπληξε και τμήμα του αγροκτήματος Ζέρβης, κατευθυνόμενη στη συνέχεια προς το αγρόκτημα Άρνισσας καλύπτοντας μεγάλη έκταση, καταλήγοντας στο αγρόκτημα Περαίας και κυρίως στις περιοχές γύρω από τη λίμνη Βεγορίτιδα. Η έκταση των ζημιών είναι ανυπολόγιστη καθώς οι περιοχές που έχουν πληγεί καλλιεργούνται αποκλειστικά με δενδρώδεις καλλιέργειες (Μήλα, Ροδάκινα, Κεράσια) και ο αριθμός των «χτυπημάτων» στους καρπούς είναι τόσο μεγάλος που τους καθιστά μη εμπορεύσιμους.


Τις επόμενες ημέρες θα πρέπει να γίνει λεπτομερής καταγραφή των ζημιών από τους αρμόδιους επόπτες του ΕΛΓΑ που έχουν εξειδικευμένες γνώσεις και μεγάλη εμπειρία.     

ΕΓΓΡΑΦΕΣ ΠΑΙΔΙΩΝ ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ «ΕΝΑΡΜΟΝΙΣΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗΣ ΚΑΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ»


ΕΓΓΡΑΦΕΣ ΠΑΙΔΙΩΝ ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ «ΕΝΑΡΜΟΝΙΣΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗΣ ΚΑΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ»
Με αφορμή τη νέα Πρόσκληση Εκδήλωσης Ενδιαφέροντος της ΕΕΤΑΑ «Εναρμόνιση Οικογενειακής και Επαγγελματικής Ζωής» για το σχ. έτος 2017-2018, ενημερώνουμε τις ενδιαφερόμενες μητέρες που επιθυμούν να εγγράψουν τα τέκνα τους,  ηλικίας από 5 έως 12 ετών ότι ξεκινά η κατάθεση των κάτωθι δικαιολογητικών στο Κ.Δ.Α.Π. Δήμου Αλμωπίας.

Δικαιολογητικά συμμετοχής
Για όλες τις κατηγορίες :
  • Αίτηση η οποία συμπληρώνεται και υποβάλλεται σε ηλεκτρονική μορφή στον ιστότοπο της Ε.Ε.Τ.Α.Α. ((www.eetaa.gr,paidikoi.eetaa.gr)
  • Η αίτηση τυπώνεται και αποστέλλεται ταχυδρομικά μαζί με τα δικαιολογητικά
  • Αντίγραφο αστυνομικής ταυτότητας ή διαβατηρίου της μητέρας και Άδεια Διαμονής σε ισχύ εάν η μητέρα είναι αλλοδαπή από τρίτες χώρες (επικυρωμένα)
  • Πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης που να έχει εκδοθεί εντός του τελευταίου εξαμήνου
  • Πράξη Διοικητικού Προσδιορισμού Φόρου (Εκκαθαριστικό για τα εισοδήματα 2016) οποιουδήποτε άλλου έτους δεν είναι αποδεκτό
Για το Ι.Κ.Α.
·         Βεβαίωση εργοδότη (πλήρης ή μερική απασχόληση, αορίστου ή ορισμένου χρόνου)
·         Αναγγελία πρόσληψης
Για τον Ο.Γ.Α

·         Βεβαίωση ασφαλίσεως ασφαλιστικού φορέα, ότι η ενδιαφερόμενη είναι άμεσα ασφαλισμένη ακόμη και εάν οφείλει ασφαλιστικές εισφορές
Άνεργες
·         Δελτίο ανεργίας σε ισχύ ή άλλο ισοδύναμο έγγραφο, στο οποίο να βεβαιώνεται η ανεργία
                           Αυτοαπασχολούμενες

·         Αντίγραφο της δήλωσης ενάρξεως επιτηδεύματος στην Δ.Ο.Υ
·         Βεβαίωση ασφαλιστικού φορέα, ότι η ενδιαφερόμενη είναι άμεσα ασφαλισμένη, ακόμα και αν οφείλει ασφαλιστικές εισφορές
·         Υπεύθυνη δήλωση του Ν.1599/86, περί μη διακοπής της υπαγωγής στον ασφαλιστικό της φορέα
Σε περίπτωση που οι γονείς είναι χωρισμένοι διαζευκτήριο ή αν δεν υπάρχει αίτηση διαζυγίου και μεταβολές στην Δ.Ο.Υ.
Από το πρόγραμμα εξαιρούνται οι τακτικοί και αορίστου χρόνου υπάλληλοι του Δημοσίου, των Ν.Π.Δ.Δ., καθώς και οι μόνιμοι και αορίστου χρόνου υπάλληλοι των Ο.Τ.Α. (α’ και β’ βαθμού) και των Ν.Π.Δ.Δ. των Ο.Τ.Α.
Εφόσον ισχύουν και άλλα δικαιολογητικά σύμφωνα με κάθε ασφαλιστικό ταμείο περισσότερες πληροφορίες στο τηλέφωνο 2384023920 της δομής.   
Οι αιτήσεις συμμετοχής υποβάλλονται από τις 24 Μαΐου ως τις 9 Ιουνίου 2017.
                                       
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΔΗ.Κ.Ε.Α.

ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

Αναστάτωση στους υλοτόμους της Αλμωπίας από την σμίκρυνση του χρόνου υλοτόμησης των συστάδων


Αναστάτωση στις τάξεις των υλοτόμων της Αλμωπίας έχει προκαλέσει η πρόθεση του Δασάρχη Αριδαίας, ώστε το διάστημα των εργασιών υλοτόμησης των συστάδων για το έτος 2017 να σμικρυνθεί στους τρεις μήνες.
Σύσσωμοι οι Δασικοί συνεταιρισμοί της Αλμωπίας αντιδρούν και επικαλούμενοι λογικά, κατά την άποψή τους, επιχειρήματα, διεκδικούν μια βολικότερη μεταχείριση προς το δύσκολο και επικίνδυνο επάγγελμά τους.
Ακολουθεί η επιστολή-διαμαρτυρία τους προς τον  Γενικό Γραμματέα Αποκεντρωμένης Διοίκησης Κ. Μακεδονίας την οποία υπογράφει το σύνολο σχεδόν των συνεταιρισμών.


Δασικοί συν/σμοί Αλμωπίας

                                                              ΠΡΟΣ
                                                     Γενικό Γραμματέα
                                Αποκεντρωμένης Διοίκησης Κ. Μακεδονίας

                        Κοινοποίηση:  Διεύθυνση Δασών Πέλλας
                                                  Βουλευτές Ν. Πέλλας

Κύριε Γενικέ, απευθυνόμαστε σε εσάς για να μας δώσετε λύση σε ένα πρόβλημα που μας δημιούργησε ο Δασάρχης Αριδαίας.
Λάβαμε την απόφαση για την παραχώρηση και κατανομή των συστάδων για το διαχειριστικό έτος 2017, αλλά πηγαίνοντας να υπογράψουμε την δήλωση αποδοχής και τα συμφωνητικά εγκατάστασης των συστάδων, διαπιστώσαμε ότι ο Δασάρχης μείωσε τον χρόνο υλοτομίας που έληγε στις 30-12-2017, σε τρεις μήνες, με αποτέλεσμα να προκαλέσει αναστάτωση  στους υλοτόμους της περιοχής.

Θα θέλαμε να αναφέρουμε τις συνέπειες που θα έχουν οι υλοτόμοι της επαρχίας αν ισχύσει η απόφαση του Δασάρχη.

1. Τα πιο πολλά ατυχήματα και πολλά από αυτά θανατηφόρα έχουν προκληθεί  κάτω από την πίεση του χρόνου και την υπερβολική κούραση των υλοτόμων.
2. Οι περισσότερες συστάδες έχουν μεγάλες δυσκολίες υλοτόμησης εξ αιτίας της μορφολογίας του εδάφους (μεγάλες κλίσεις, χαράδρες, γκρεμοί) και με μια βροχή είναι αδύνατη η πρόσβαση των υλοτόμων σε αυτές.
3. Πολλοί από τους συν/σμούς έχουν αναλάβει υλοτομίες και σε άλλες περιοχές της χώρας (Δασαρχεία, εμπόρους) και θα πρέπει να μοιράσουν τον χρόνο υλοτομίας.
4. Δεν μπορεί να απορροφήσει ομαλά η αγορά 40.000 κυβικά ξυλείας σε τρεις μόνο μήνες.

Λαμβάνοντας υπόψιν τα παραπάνω, ζητάμε να ισχύσει η δικιά σας απόφαση προς τον χρόνο υλοτομίας και όχι η άδικη πρόθεση του Δασάρχη για τρίμηνη διάρκεια του χρόνου παραχώρησης των συστάδων.

Το παρόν έγγραφο υπογράφουν οι παρακάτω Δασικοί Συνεταιρισμοί









ΤΟΠΙΚΗ ΑΓΟΡΑ

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...