Καλωσήρθατε στο ιστολόγιο των Προμάχων. Εδώ μπορείτε να δείτε ιστορικά, πολιτιστικά στοιχεία του τόπου μας, ήθη και έθιμα και γενικά οτιδήποτε συμβαίνει στο αγαπημένο μας χωριό. Περιπλανηθείτε στις αναρτήσεις μας για θέματα από την Ελλάδα και όλο τον κόσμο.

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΜΕ ΤΟ GOOGLE MAPS
Κλικ στην εικόνα

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

Ι.Μ Αγίου Ιλαριωνος

Ιερός Ναός Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη του χωριού.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άποψη πλατείας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Νερόμυλος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πετροντούβαρο.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Σοκάκι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Ι.Μ Αγίου Ιλαρίωνος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Πανοραμική άποψη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Καταρράκτης.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Αγία Παρασκευή.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Φράγμα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

"Μπιτσκία".

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης .

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εξωκλήσι.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χορευτικός σύλλογος.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Εκκλησία - κοινότητα.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Το μνημείο των ηρώων.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Άνοιξη.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

ΠΡΟΜΑΧΟΙ

Χειμώνας.

Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2014

ΟΙ ΤΥΧΕΡΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ ΠΟΥ ΚΕΡΔΙΖΟΥΝ ΤΑ 2 ΤΑΜΠΛΕΤ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΜΑΧΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ


Πραγματοποιήθηκε η κλήρωση για τα δυο τάμπλετ που κλήρωσαν τα Προμαχιώτικα Νέα. .
Οι δυο τυχεροί αριθμοί, που ο καθένας κερδίζει από ένα τάμπλετ είναι το 0992 και το 0861.
Οι κάτοχοι των αριθμών αυτών, μπορούν να παραλάβουν το δώρο τους από το Πράσινο περίπτερο.
Ευχαριστούμε όλους για την συμμετοχή και να τονίσουμε ότι ΟΛΑ τα κέρδη θα διατεθούν στο νηπιαγωγείο του χωριού σε μορφή εκπαιδευτικών βιβλίων και παιχνιδιών.

Σ.Σ. Μέχρις ότου ανακοινωθούν οι δυο τυχεροί, κρατήστε τα λαχεία σας, γιατί σε περίπτωση που δεν εμφανιστούν οι τυχεροί, η κλήρωση θα επαναληφθεί με τους ίδιους λαχνούς που έχετε.


ΟΣΑ ΛΕΝΕ ΟΙ ΜΑΜΑΔΕΣ ΜΕ ΑΓΟΡΙΑ



Τα αγόρια είναι γεμάτα ενέργεια, φαντασία και δημιουργικότητα. Τόσο γεμάτα, που καμιά φορά κάνουν τις μαμάδες να αναρωτιούνται για το τι συμβαίνει στο μυαλό τους! Η Danielle Anderson, blogger και μητέρα τριών αγοριών , γράφει για όλα τα απίστευτα που άκουσε τον εαυτό της να λέει μεγαλώνοντας τα παιδιά της.

“ Όταν φανταζόμουν την μητρότητα, δεν ήξερα ότι θα κάνω αγόρια. Δεν είχα ποτέ αδελφούς, κι έτσι δε φανταζόμουν πώς θα είναι η ζωή μεγαλώνοντας αγόρια. Πρέπει να πω ότι τα παιδιά μου είναι πολύ τρυφερά και δημιουργικά και ότι τα καμαρώνω διαρκώς. Αλλά είναι φορές, που με κάνουν πραγματικά να απορώ μ’ αυτά που χρειάζεται να τους πω.
 Για παράδειγμα:

«Εντάξει είσαι ο Spiderman! Αλλά μην πηδάς από τον καναπέ στο τραπεζάκι του σαλονιού!»

Ή απ’ το τραπεζάκι του σαλονιού στην τηλεόραση. Ή απ’ τη βιβλιοθήκη πάνω μου… Μερικές φορές νιώθω πολύ κουρασμένη…

«Όχι, δεν μπορώ να κάνω τον τερματοφύλακα.»

Δεν το πιστεύω ότι χρειάζεται να το πω αυτό. Μεγάλωσα με κούκλες, χειροτεχνίες, φιογκάκια και αρωματισμένα ημερολόγια. Δεν το πιστεύω ότι στα 40 μου πρέπει να διαπραγματευτώ αν θα «κάτσω τέρμα». Όχι, δε θα κάτσω! Είμαι κορίτσι!

«Βγάλε το εσώρουχο του αδελφού σου απ’ το κεφάλι σου!»

Μια μικρή παραλλαγή αυτής της φράσης, χρειάζεται να λέω πότε- πότε και στον άνδρα μου. Γιατί οι άνδρες όλων των ηλικιών συμπεριφέρονται σαν πεντάχρονα; Θα έκανα τα πάντα για λίγο περισσότερες στιγμές ωριμότητας…

«Μη βάζεις κεφτεδάκια στις τσέπες σου!»

Ούτε μακαρόνια. Ούτε σοκολατάκια. Οι τσέπες των γιων μου, είναι ένα μικρό παντοπωλείο. Έχουν από στρατιωτάκια και τσίχλες, μέχρι μασημένα μπισκότα και λεφτά. Οι τσέπες τους είναι ο αγαπημένος τους αποθηκευτικός χώρος και, ταυτόχρονα, ο απόλυτος προορισμός των πάντων: όλα καταλήγουν εκεί! Ναι, και αυτά που λερώνουν ανεπανόρθωτα.

«Σταμάτα να σημαδεύεις τη θεία με την σφεντόνα!»

Δεν πρόκειται να ρίξει και το ξέρω. Αν μη τι άλλο, τα παιδιά μου είναι γεμάτα αγάπη και καλή διάθεση για τους ανθρώπους. Όμως στέκεται απέναντι από την ηλικιωμένη θεία μου και τη σημαδεύει με μια «οπλισμένη» σφεντόνα! Η ζωή μου, μερικές στιγμές, είναι πολύ δύσκολη.

«Σταμάτα παιδί μου να γλείφεις τον αδερφό σου!»

Δεν καταλαβαίνω τι διασκέδαση βρίσκουν οι γιοι μου στο να αλληλογλείφονται, πάντως μοιάζει να είναι το αγαπημένο τους παιχνίδι. Αυτό και το «ποιος θα πέσει περισσότερες φορές κάτω σήμερα». Πιστεύω ότι αν είχα κορίτσια, η ζωή μου θα ήταν γεμάτη φιλιά και χάδια.

«Σταμάτα να πετάς μπανανόφλουδες στο πάτωμα για να δεις αν μπορείς να γλιστρήσεις!»

Ο μεγάλος μου γιος, έχει όντως κάνει αυτό το πείραμα! Πέρασα όλο το απόγευμα προσπαθώντας να τον πείσω αφενός ότι είναι επικίνδυνο να προσπαθεί να γλιστρήσει και αφετέρου ότι είναι αλλόκοτο να προσπαθεί να γλιστρήσει. Μάταια. Τελικά, τα κατάφερε και δίδαξε σε όλη την οικογένεια ότι πράγματι, οι μπανανόφλουδες είναι φονικά όπλα.

«Όχι, όχι! Δεν κάνουμε τσίσα εδώ!»

Έμαθε πρόσφατα να πηγαίνει μόνος στην τουαλέτα και είμαι πολύ περήφανη γι’ αυτόν. Αλλά δείχνει υπερβάλλων ζήλο… Όπου σταθούμε και όπου βρεθούμε, ο μεσαίος μου γιος κάνει τσίσα του! Κατεβάζει παντελόνι και… τσουπ! Είναι πολύ δύσκολο να του δώσω να καταλάβει ότι αυτό είναι πραγματικά ανάρμοστο! Δεν ξέρει καν τι σημαίνει "ανάρμοστο"...

«Βγάλε τη στολή Σούπερμαν στην παραλία αγάπη μου! Θα σκάσεις!»

Η φαντασία και η ενέργειά τους γεμίζουν την καθημερινότητά μου με γέλιο και όρεξη. Όμως, το να παριστάνεις τον Σούπερμαν, φορώντας τη στολή και την μπέρτα, σε 40 βαθμούς υπό σκιά, είναι οριακά παρανοϊκό!

«Σταμάτα να βάζεις το δάχτυλό σου στο μάτι σου!»

Ακόμη κάτι που δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι χρειάζεται να πω. Δεν είναι αυτονόητο ότι δεν πρέπει να βάζεις το δάχτυλό σου στο μάτι σου; Γιατί θα πονέσεις; Και μετά θα κλαις; Και θα ζητάς φιλάκια;
Τα αγόρια είναι μπελάς! Ίσως τα ίδια πράγματα ισχύουν και για τα κορίτσια . Δεν ξέρω, η ζωή μού έδωσε να μεγαλώσω άνδρες. Άνδρες έξυπνους, τρυφερούς και γεμάτους φαντασία και όρεξη για ζωή. Πώς να μην τους τα συγχωρήσεις όλα; ”



Πηγή: scarymommy.gr

Η ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ

Ένας τεχνικός ηλεκτρονικών υπολογιστών κλήθηκε να επισκευάσει ένα πολύπλοκο κομπιούτερ.
Ένα κομπιούτερ που άξιζε πάνω από 12 εκατομμύρια ευρώ.
Ο τεχνικός, κάθισε μπροστά στην οθόνη, πάτησε 1-2 πλήκτρα, κούνησε το κεφάλι του, μουρμούρισε κάτι στον εαυτό του και έσβησε τον υπολογιστή.
Μετά έβγαλε ένα μικρό κατσαβίδι από την τσέπη του και γύρισε κατά μιάμιση στροφή μία μικροσκοπική βίδα. Ύστερα, άνοιξε τον υπολογιστή και διαπίστωσε ότι λειτουργούσε τέλεια.
Ο πρόεδρος της εταιρίας ικανοποιημένος απόλυτα προσφέρεται να πληρώσει τον τεχνικό άμεσα "Πόσα σας χρωστάω;" ρώτησε.
"Είναι 1000 ευρώ" απάντησε ο τεχνικός.
"1000 ευρώ!!! 1000 ευρώ για λίγα λεπτά δουλειάς? 1000 ευρώ για να γυρίσετε μια βίδα?
Καταλαβαίνω πως ο υπολογιστής αξίζει 12.000.000 ευρώ, όμως 1000 ευρώ μου φαίνονται πάρα πολλά.
Θα τα πληρώσω μόνο όταν μου στείλετε αναλυτικό λογαριασμό που να δικαιολογεί αυτό το ποσό».
Ο τεχνικός συμφώνησε και έφυγε.
Το επόμενο πρωί, ο πρόεδρος λαμβάνει το τιμολόγιο, το διαβάζει προσεχτικά, κουνάει το κεφάλι του και το εξοφλεί αμέσως, χωρίς διαμαρτυρίες.
Το τιμολόγιο έγραφε:
Παροχές υπηρεσιών:
- Στρίψιμο βίδας: 1 ευρώ
- Γνώση του ποια βίδα ήθελε στρίψιμο: 999 ευρώ
ΘΥΜΗΣΟΥ: Η ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΛΟΓΗ ΜΕ ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΕ ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ.
 
Το παραπάνω είναι διασκευή από πραγματικό γεγονός με τον Steinmetz (1865-1923 επιστήμων που είχε ως δεύτερο όνομα το "Πρωτεύς" - ήταν ο πρώτος που εισήγαγε τη χρήση μιγαδικών αριθμών στην επίλυση προβλημάτων με εναλλασσόμενο ρεύμαhttp://en.wikipedia.org/wiki/Charles_Proteus_Steinmetz). Προσελήφθη λοιπόν στην εποχή του να επιδιορθώσει κάποιο μεγάλο σύστημα... έκανε μια γρήγορη μελέτη των σχεδίων ανέβηκε σε μια σκάλα και σημείωσε με Χ σε μια μεταλλική πλάκα, και είπε "εκεί, κοίτα εκεί". Όταν έστειλε το λογαριασμό $1000 και του ζητήθηκε, όπως στο ανέκδοτο, η αναλυτική κατάσταση, η απάντηση ήταν $1 για το σημάδεμα της πλάκας και $999 επειδή ήξερε, πού να σημαδέψει.
by Αντικλείδι , http://antikleidi.wordpress.com

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΑ

Δεν σας ακολουθώ, το ξανασκέφτηκα.
Είναι πολύ μακρινό για μένα ταξίδι
το σωτήριο παράδειγμα∙ κουραστικό.
Δεν είναι στον καθένα εύκολη η αναζήτηση
μιας ασφαλέστερης φωλίτσας ενστίκτου.
 ………………………………………
αχ φυγή, ώχ σωτηρία
 ~ Κική Δημουλά
Η ερωτική αγάπη μάς καλωσορίζει σε ένα κόσμο, όπου η ένωσή μας κάνει τον κόσμο προσπελάσιμο για να τον διαβούμε. Οι φόβοι καταλαγιάζονται, οι ανησυχίες καθησυχάζονται, η ίδια η ζωή μας περιβάλλεται από νόημα και ενδιαφέρον. Αυτή η διαδικασία όμως απαιτεί την επαφή με την πραγματικότητα, την δέσμευση μαζί της και την αποκοπή μας από τον πλαστό κόσμο της φαντασίωσης που μας κρατά έγκλειστους στα παιδικά μας όνειρα.
Εάν έχουμε παραμείνει προσκολλημένοι στο παραμύθι που υφαίναμε στην βρεφική μας κούνια, τα ανώριμα κομμάτια του εαυτού μας καταλαμβάνουν ένα μεγάλο μέρος του ψυχισμού μας και προσδιορίζουν τις αντιδράσεις μας. Οπότε, όταν ο έρωτας μας ανταμώνει, ένας παιδικός εαυτός παίρνει τον έλεγχο και ενώ ο έρωτας γυρεύει την υπομονή για να μπορέσει να ανθίσει, εμείς χάνουμε την υπομονή μας και σαν ανώριμα παιδιά που περιμένουμε νωχελικά κάτω από το δέντρο να ωριμάσει το άγουρο φρούτο για να γευτούμε τους καρπούς του, επιμένουμε να πιστεύουμε,  πως ότι θέλουμε  μπορούμε να το αποκτήσουμε αμέσως και άκοπα.
Είχαμε μάθει ως παιδιά να χουχουλιάζουμε σε μια αστείρευτη προσφορά  και το χουζούρι, που μας εξασφάλιζε αυτό το σούρσιμο στη ψυχή μας, μάς κάνει να αναπολούμε με νοσταλγία όλες εκείνες τις παραδεισένιες στιγμές, οπότε αρνούμαστε να εγκαταλείψουμε την ιδέα πως δεν μπορούν να επιστρέψουν ολάκερες. Σα να δυσκολευόμαστε να συνειδητοποιήσουμε πως ο χρόνος κυλά, οι δείκτες του ρολογιού περιστρέφονται καλωσορίζοντας τη καινούργια μέρα και σπαργανωμένοι με τα παιδικά μας όνειρα ραχατεύουμε από συνήθεια περιμένοντας ανεξάντλητα να καταπιούμε μπουκιές ζωής, οι οποίες θα μας προσφέρονται γαλίφικα στην παιδική μας κούνια από μια μητέρα έτοιμη να ανταποκριθεί στα ανεξάντλητά μας αιτήματα. Η αποθυμιά της μητρικής μυρωδιάς μάς κάνει να πιστεύουμε πως, μόλις η επιθυμία μας εκφραστεί, μια αγκαλιά θα την υποδεχτεί για να τη βοηθήσει να πάρει μορφή. Φανταζόμαστε πως εκείνη η αγκαλιά που θα μας προσφερθεί, θα εξασφαλίσει την αναγνώριση που χρειαζόμαστε για να επιβεβαιωθούμε, θα πλέξει γύρω μας σαν αύρα την αξία που θα προσκαλέσει το βλέμμα που χρειαζόμαστε για να γεμίσουμε από το θάμπος του και ένας ολόφωτος ουρανός θα μας περιβάλλει με τον αστροκέντητο μανδύα του.
 Ernst Ludwig Kirchner -1930- Ερωτευμένοι (Το φιλί)
Ernst Ludwig Kirchner -1930- Ερωτευμένοι (Το φιλί)
Μόλις η επιθυμία μας ξεπροβάλλει, ελπίζουμε μυστικά πως το πρόσωπο, που την απευθύνουμε, θα μας υποστηρίξει ολόθερμα στην υλοποίηση της, ενώ θα περιβάλλει τις αμφιβολίες μας με ένα καθησυχαστικό περίβλημα, οπότε οποιαδήποτε  νιφάδα χιονιού που θα μπορούσε να παγώσει την προσπάθεια μας, θα λιώσει κάτω από τη ζεστασιά της προθυμίας του. Έτσι, η επιθυμία μας θα αρχίζει να πεταρίζει, δοκιμάζοντας τα φτερά της, ανοίγοντας τα διάπλατα χάρη στη φιλόξενη αγκαλιά του που θα μας προσφέρεται αφειδώς, ενώ η λαχτάρα μας για  ζωή θα αναδυθεί φτεροκοπώντας γοργά και θα μας περιτυλίξει ολόγυρα, εξυψώνοντας μας σε μια ευδαιμονία που θα απομακρύνει κάθε τι σκιερό από τη ζωή μας.  Φυλάσσοντας αυτούς τους πόθους στην καρδιά μας περιμένουμε τον ιππότη που θα  αφυπνίσει τόσο εκείνους όσο και εμάς για να τις υποδεχτούμε.
Όταν λοιπόν ο ερχομός ενός πρωτόγνωρου συναισθήματος αναταράζει το είναι μας και γιγαντώνει την επιθυμία μέσα μας, για να περιδιαβεί στο περιβόλι του έρωτα και να γευτεί τους καρπούς του, τότε ένας εαυτός γεμάτο απορία σα μικρό φοβισμένο αγρίμι κουλουριάζεται στην ανασφάλεια του. Μήπως θα είναι προτιμότερο να επιλέξω την ησυχία μου; Μήπως αυτό που ζω δεν είναι έρωτας, γιατί ο έρωτας στις σελίδες των παραμυθιών με το μαγικό του ραβδάκι ικανοποιεί όλες  τις επιθυμίες και σε κάθε φυλλομέτρημα  ένα χάδι ανέμου σβήνει τα ίχνη από επώδυνα συναισθήματα, μόλις ο σπόρος τους προβάλει σαν αγριόχορτο, ενώ ξεριζώνει ό,τι τον εμποδίζει να φανερώσει το φεγγοβόλημα του; Άρα και εκείνος δε θα έπρεπε σαν ήλιος που προβάλει να απλώσει πάνω μου την ασπίδα της προστασίας του, να κορφολογήσει επιδέξια τους βλαστούς που πλέον δεν μου χρειάζονται για να αναπτυχθώ καλύτερα, ώστε να μπορέσω να γευτώ τον έρωτά του, ενώ το άρωμα από τη μοσκοβολιά της αγάπης του θα με συνεπάρει τρυφερά για να περιτυλιχθεί και το δικό μου σώμα από την αρωματική του αύρα, ώστε να τον υποδεχτώ  απολαμβάνοντας την προσφορά του; Εκείνος λοιπόν θα μου προσφέρει τα πάντα και καλπάζοντας γοργόφτερα θα  σπαθίζει τις αντιστάσεις μου, θα λογχίζει τις αναστολές μου, ώστε να παραδοθώ στο ιπποτικό του κάλεσμα,  όσο θα υποκύπτει στις επιθυμίες μου, προτού προλάβω να τις εκφράσω.
Κι όταν δεν το κάνει, ένα παιδικό παράπονο ξεχύνεται στην ψυχή μας που αποζητά την παιδική του φορεσιά, για να λικνιστεί στην βρεφική του κούνια, να νανουριστεί στα παιδικά του όνειρα και να αποξεχαστεί, όταν η ενήλικη του πλευρά τον καλεί να την ανταμώσει για να την αποδεχτεί, ώστε να κοιτάξει με στοχαστική ματιά τα  θέματα του που απαιτούν ωριμότητα, για να μπορέσει να τα αναλάβει και να πορευτεί μαζί τους, συνομιλώντας με τις δυσκολίες που θα προκύψουν, αντιμετωπίζοντας τις με σθένος και με υπομονή.
Henri Martin- Οι εραστές
Henri Martin- Οι εραστές
Τα συναισθήματα που τρεχοβολούν στην καρδιά μας, ο εξαντλητικός χορός που μας περιστρέφει, τα συναισθήματα που μας απογειώνουν και μας προσγειώνουν με πάταγο, είναι τόσο ξέφρενα που κοπιάζουμε  να καταλάβουμε τη σημασία τους, πόσο μάλλον να αφεθουμε σε αυτά και να στροβιλιστούμε στη δίνη τους. Όλη αυτή η εξαντλητική προσπάθεια μας κάνει να λουφάζουμε και μαχμουρλήδες να αναπολούμε τη μητρική αγκαλιά που μας πρόσφερε τα πάντα έτοιμα, ενώ μια δόλια σκέψη σαλεύει μέσα μας και μάς κάνει να θέλουμε να απαλλαγουμε από αυτό το συναίσθημα που ταλαιπωρεί τη καρδιά και το νου μας. Στα εμπόδια λοιπόν κλονίζεται η εμπιστοσύνη προς τον εαυτό μας και επομένως και στην αγάπη. Ένας φλύαρος φόβος μας κάνει να διαβούμε ξανά πάνω στις παιδικές μας πατημασιές και ζυγίζουμε τις δυνατότητες μας σε μια ζυγαριά που το αντίβαρο είναι άνισο, για να εξισορροπήσει την πίστη μας στις ενήλικες μας δυνατότητες.
Επιστρέφουμε στις μνήμες μας, όπου χωμένοι στη μητρική αγκαλιά τα πάντα έμοιαζαν ονειρικά και το καθετί μάς προσφέρονταν γενναιόδωρα, από μια μητέρα που μάς παραχωρούσε τα πάντα, ενώ γινόταν το υποστύλωμα μας, για να αναρριχηθούμε στην καρδιά της ώστε να μετοικήσει στο δικό μας σώμα η επιθυμία για ζωή. Περπατούσαμε πάνω στην καρδιά της ανενόχλητοι, όσο εκείνη μας καλωσόριζε σε ένα κόσμο που το χάδι του γινόταν πούπουλο, το οποίο απάλυνε οτιδήποτε ερχόταν σε επαφή μαζί μας, όπου η αιχμηρότητα του πλήγωνε το μαλακό μας κέλυφος. Μια παρόμοια επιθυμία προβάλει μόλις έρθουμε σε επαφή με την ανάγκη μας να αφεθούμε σε μια αγκαλιά που υπόσχεται ερωτικά σκιρτήματα,  προσμένοντας πως η ηδονή που θα δοκιμάζουμε θα είναι ίδια με εκείνο το καθησυχαστικό χάδι που απλωνόταν στο ψυχικό μας δέρμα, χωρίς να το ζητήσουμε, χωρίς να το επιστρέψουμε.
Φαντασιωνόμαστε πως ο εαυτός μας είναι σαν παλάτι πελεκημένο με μαεστρία και εξαιρετική τέχνη και όσο καμαρώνουμε για αυτήν την εικόνα, φτιάχνουμε τις σιδερόπορτες, τις αμπαρώνουμε προσεκτικά και σφαλίζουμε τον εαυτό μας μέσα, ενώ εάν κάποιος προσπαθήσει να εισχωρήσει του αποδίδουμε το ρόλο του εισβολέα, και εκείνος επειδή δεν βρίσκει το χώρο να περάσει, αποκαρδιώνεται από τη προσπάθεια, λυγίζει και αποκαμωμένος αποχωρεί. Το παλάτι  μας χωρά μόνο εμάς και την παραδεισένια αγκαλιά στην οποία χουχουλιάζουμε απερίσπαστοι από εξωτερικούς εισβολείς που θα μπορούσαν να διαταράξουν την ησυχία μας και να προκαλέσουν ένα ρήγμα στο όνειρο μας. Φανταζόμαστε πως κάποια στιγμή, ο ιππότης που περιμένουμε, θα σπάσει τις καστρόπορτες, θα μας πάρει στην αγκαλιά του, θα δαμάσει τις αντιστάσεις μας, θα λυγίσει μπροστά στο βλέμμα μας και θα μας ικανοποιήσει όλες εκείνες τις επιθυμίες που παρέμεναν χρόνια μέσα σε εκείνο το κελί να συντηρούνται υποτονικά, περιμένοντας ένα ρυθμό να τις αναζωογονήσει. Όσο περιμένουμε, διαπιστώνουμε πως εκείνος ο επισκέπτης που χτυπά την πόρτα δεν μπορεί να γίνει φιλοξενούμενος μας, γιατί δεν πληρεί τις προϋποθέσεις που βάζουμε, αποκλείοντας όποιον προσπαθήσει να εισέλθει στα άδυτα μας. Κάθε επισκεπτήριο παραμένει στην είσοδο, γιατί δεν καταφέρνει να δρασκελίσει τα σκαλοπάτια που θα πρέπει να διαβεί για να φτάσει στην καρδιά μας και επειδή αδυνατούμε να δούμε πως το ύψος του κάθε σκαλοπατιού, έτσι όπως το έχουμε χτίσει, είναι  υπερβολικά ψηλό για να το διαβεί κάποιος, η αξία μας φθίνει γιατί την άκαρπη προσπάθεια την παραφράζουμε ως απόρριψη και αποτυχία.
Έτσι πορευόμαστε συντροφιά με την μοναχικότητα μας που την αποκαλούμε αυτονομία, ενώ στην πραγματικότητα η μοναξιά μας είναι η ανέλπιδη προσπάθεια για επιστροφή σε εκείνο τον Παράδεισο της μητρικής αγκαλιάς που δυσκολευόμαστε να την αποχωριστούμε και να απογαλακτιστούμε από αυτήν, ώστε να  δεχτούμε την αγάπη, την οποία για να την κατακτήσουμε, θα πρέπει να γίνουμε εξερευνητές της, ανιχνεύοντας τις περιοχές της απ’ άκρη σε άκρη.
Tivadar Kosztka Csontvary- 1902- το ραντεβού των εραστών
Tivadar Kosztka Csontvary- 1902- το ραντεβού των εραστών
Το πάθος μας να αναδημιουργήσουμε αυτήν την αγκαλιά, κρύβει μέσα του την ανάμνηση μιας αγκαλιάς που μας προσφέρθηκε εξαρτητικά, αλλά και μια δυσκολία να αποκοπούμε από αυτήν, γιατί το γάλα ήταν γλυκό σα μέλι και για τα δυο πρόσωπα που συμμετείχαν σε αυτήν την εικόνα. Ένας ομφάλιος λώρος που μας δένει μας κάνει να επιστρέφουμε, ελπίζοντας όμως πως αυτή την φορά  η επιστροφή θα δημιουργήσει μια νέα φωλιά, όπου ενώ θα έχει την ίδια θέρμη, θα παρέχει τον αέρα ελευθερίας που θα μας επιτρέψει την έξοδο από τον εναγκαλισμό της, ώστε  να πάψουμε να  την αποζητούμε νοσταλγικά επιστρέφοντας, για να μπορέσουμε να καλωσορίσουμε το ταξίδι στη ζωή μας.
  Ο έρωτας περιέχει μέσα του την αλλαγή και την έναρξη ενός διαφορετικού κύκλου ζωής. Αποχαιρετάμε  μέσα μας το ανώριμο κομμάτι του εαυτού μας, για να μεστώσει η επιθυμία για σχέση, για διεκδίκηση, για αλλαγή, για ωριμότητα. Κάθε αποχαιρετισμός εμπεριέχει συναισθήματα πένθους, τα οποία μας κατακλύζουν και αν δεν εκφραστούν, γίνονται θρήνος για αυτό που αποχαιρετάμε που μπορεί να κρατήσει στιγμές, είτε να διαρκέσει και να μας δυσκολέψει στις αποφάσεις μας, καθηλώνοντάς μας. Ενώ η αλλαγή είναι επιθυμητή, αν το κομμάτι του εαυτού μας που ετοιμάζεται να τη δεχτεί είναι ανέτοιμο να την αντιμετωπίσει, μπορεί να λυγίσει κάτω από το βάρος κατακλυσμιαίων συναισθημάτων  και να μη την φιλοξενήσει. Τότε διατρέχουμε τον κίνδυνο, ενώ πασχίζουμε να της δώσουμε μια θέση στη ζωή μας, να ανακαλύψουμε πως η θέση της καρδιάς μας είναι γεμάτη από τη παιδική μας πούδρα, όπου οι κόκκοι της σκόνης φράζουν τους πόρους της επιθυμίας μας να ενηλικιωθούμε και να ευφρανθούμε με νέες μυρωδιές που θα προσπαθήσουμε να τις γνωρίσουμε σε περιβόλια που θα τα καλλιεργήσουμε με αγάπη.
Το μικρό παιδί μέσα μας αποζητά να μεγαλώσει, να αποχωριστεί την περιορισμένη του εικόνα  και ελπίζει σε μας να το βοηθήσουμε να αποδεχτεί με αγάπη τα σκιρτήματά του και να γαληνέψουμε τα πρωτόγνωρα συναισθήματά του, για να αποδεχτεί και εκείνο το δικαίωμά  στο μεγάλωμά του. Έτσι ο κόσμος  γίνεται προσφιλής για μας, τον διαβαίνουμε με ασφάλεια, φτιάχνουμε τη φωλιά μας σε αυτόν, όπου προετοιμάζουμε το φτεροκόπημα των ονείρων μας και παραδιδόμαστε στα πετάγματα ελευθερίας μας με ασφάλεια και εμπιστοσύνη.
Αγγελική Μπολουδάκη
Η Αγγελική Μπολουδάκη είναι ιδιώτης Κοινωνική Λειτουργός, τέως στέλεχος του Κέντρου πρόληψης της χρήσης εξαρτησιογόνων ουσιών Ν.Χανίων και τέως Εκπαιδευτικός Α.Τ.Ε.Ι. Είναι συγγραφέας του βιβλίου ‘Μαμά, μπαμπά, δε με κοιτάξατε και χάθηκα’, Εκδόσεις Αραξοβόλι

ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΜΕ ΤΟ ΑΠΛΩΜΕΝΟ ΧΕΡΙ - ΦΙΟΝΤΟΡ ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ

Τα παιδιά είναι κόσμος παράξενος, κοιμούνται κι ονειρεύονται. Πριν από τα Χριστούγεννα, αλλά και  στη  διάρκεια  των  Χριστουγέννων,  συναντούσα  συνεχώς  στο  δρόμο,  σε  συγκεκριμένο  σημείο,  ένα  αγοράκι  όχι  μεγαλύτερο  από  εφτά  χρονών.  Μέσα  στην  τρομερή  παγωνιά  ήταν  ντυμένο  σχεδόν καλοκαιρινά, αλλά ο λαιμός  του, πάντα  τυλιγμένος με ένα κουρέλι, έδειχνε  ότι κάποιος, παρ' όλα αυτά,  το είχε φροντίσει  πριν  το  στείλει έξω. 
Κυκλοφορούσε «με  το  χέρι απλωμένο». Ο όρος είναι τυπικός, και σημαίνει «ζητιανεύω». Τον επινόησαν αγόρια σαν κι αυτό. Υπάρχουν πλήθος από αυτά τα  παιδιά,  που  στριφογυρνούν  στα  πόδια  μας  και  επαναλαμβάνουν  δυνατά  κάποιες  αποστηθισμένες φράσεις. Όμως, τούτο το μικρό δε φώναζε, μιλούσε αθώα, ασυνήθιστα θα έλεγα, και   με κοιτούσε  με  εμπιστοσύνη  στα  μάτια  - θα  πρέπει  να  ήταν καινούριο  στο επάγγελμα. Στην  ερώτησή μου απάντησε ότι έχει μια αδελφή, που είναι άνεργη και άρρωστη. Μπορεί να ήταν κι έτσι.
Έμαθα ωστόσο αργότερα ότι αγοράκια σαν κι αυτό υπάρχουν κοπάδια ολόκληρα: τα στέλνουν «με το χέρι απλωμένο», ακόμα και στη χειρότερη παγωνιά, κι είναι σίγουρο πως, αν δε μαζέψουν τίποτα, τα περιμένει ξυλοδαρμός. Έχοντας συγκεντρώσει μερικές δεκάρες, ένα τέτοιο αγόρι θα επιστρέψει με κόκκινα, κοκαλιασμένα δάχτυλα σε κάποιο υπόγειο, όπου θα μεθοκοπάει μια συμμορία ακαμάτηδων, από τους ίδιους εκείνους που «απεργώντας στη φάμπρικα Σάββατο προς Κυριακή επιστρέφουν στη δουλειά όχι νωρίτερα από Τετάρτη βράδυ». Εκεί, στα υπόγεια, μεθοκοπάνε μαζί τους οι πεινασμένες και δαρμένες γυναίκες τους, κι εκεί κατουριούνται τα πεινασμένα μωρά τους. Βότκα και βρόμα και ακολασία, αλλά κυρίως βότκα. Με τις δεκάρες που μάζεψε, στέλνουν και πάλι το αγοράκι έξω, στο καπηλειό, να φέρει κι άλλο ποτό. Για να διασκεδάσουν μάλιστα, του ρίχνουν καμιά φορά κι αυτουνού στο στόμα ένα ποτηράκι, χασκογελώντας όταν με κομμένη την ανάσα θα σωριαστεί σχεδόν αναίσθητο στο πάτωμα.
... φαρμάκι βότκα μου 'ριξε 
αλύπητα στο στόμα...
Μόλις μεγαλώσει λίγο θα το χώσουν στα γρήγορα σε καμιά φάμπρικα, αλλά όσα θα κερδίζει θα είναι και πάλι υποχρεωμένο να τα φέρνει στους ακαμάτηδες, που θα τα πίνουν ως συνήθως.
Πάντως, πριν καν φτάσουν στη φάμπρικα, τα παιδιά αυτά έχουν γίνει κανονικοί εγκληματίες. Αλητεύουν μέσα στην πόλη και ξέρουν γωνιές σε αντίστοιχα υπόγεια, όπου μπορούν να τρυπώσουν και να διανυκτερεύσουν χωρίς να τα πάρει είδηση κανείς.
Μια φορά, ένα από αυτά πέρασε κάμποσες συνεχόμενες νύχτες στο υπόγειο κάποιου οδοκαθαριστή, μέσα σε ένα ψάθινο σεντούκι, δίχως εκείνος να καταλάβει τίποτα. Εννοείται πως γίνονται κλέφτες. Η κλεψιά γίνεται πάθος, ακόμα και σε οκτάχρονα παιδιά, τα οποία, μερικές φορές, δε συνειδητοποιούν καν ότι αυτό που κάνουν είναι παράνομο.
Τελικά, τα αντέχουν όλα —την πείνα, το κρύο, τους ξυλοδαρμούς— με αντίτιμο ένα πράγμα: την ελευθερία. Κάποτε θα το σκάσουν από τους ακαμάτηδες, για να ζητιανέψουν πια για τον εαυτό τους. Αυτό το άγριο πλάσμα ενίοτε δεν ξέρει ούτε πού ζει ούτε τι εθνικότητας είναι, αν υπάρχει Θεός, αν υπάρχει βασιλιάς. Λένε γι' αυτά πράγματα απίστευτα, αλλά αληθινά.
 Από "Το Ημερολόγιο Ενός Συγγραφέα (ρωσ. Дневник писателя)" - Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι
Αντικλείδι , http://antikleidi.com

ΜΗΝΥΜΑ ΑΝΤΙΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΗ ΠΕΛΛΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ



Χριστουγεννιάτικο μήνυμα Αντιπεριφερειάρχη Πέλλας κ. Θεόδωρου Θεοδωρίδη

«Τις Άγιες αυτές ημέρες η σκέψη μας είναι κοντά στους συνανθρώπους    μας που έχουν ανάγκη.

Πού έχουν χάσει την ελπίδα και την πίστη τους για ένα καλύτερο αύριο.

Σε αυτούς, ιδιαίτερα, οφείλουμε αλληλεγγύη και φροντίδα.

Είναι ανάγκη να αντιληφθούμε όλοι, ότι μπορούμε να χτίσουμε ένα καλύτερο αύριο.

Για τον τόπο μας και τη νέα γενιά.

Χρειάζεται να βρούμε την κοινή συνισταμένη των προσωπικών επιδιώξεων και των κοινών ονείρων.

Ας είναι οι γιορτινές αυτές ημέρες αφορμή για αυτοκριτική και περισυλλογή για την ποιότητα της ζωής μας και την πορεία της κοινωνίας μας.

Εύχομαι η Γέννηση του Χριστού να φέρει σε όλους το μήνυμα της ελπίδας, της αγάπης, της αλληλεγγύης και της αισιοδοξίας.

Με τις σκέψεις αυτές εύχομαι σε όλους Καλά Χριστούγεννα, Ευτυχισμένο και Δημιουργικό το 2015

Θεόδωρος Ι. Θεοδωρίδης
Αντιπεριφερειάρχης Πέλλας»



Η ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΜΑΧΟΥΣ



Δευτέρα 22 Δεκέμβρη στο ημερολόγιο και μπήκαμε στην εβδομάδα των Χριστουγέννων.
Ένας λαμπρός ήλιος ξεπρόβαλε στο αγαπημένο μας χωριό, προσπαθώντας μάταια να ζεστάνει την τσουχτερή και κρύα ατμόσφαιρα. Οι καμινάδες, που αναδύουν στήλες καπνού, υποδηλώνουν το κρύο που επικρατεί, καθώς τα τζάκια και οι λέβητες κυριολεκτικά έχουν πάρει φωτιά.
Οι προετοιμασίες μικρών και μεγάλων έχουν φτάσει στο αποκορύφωμά τους, εν όψη της μεγάλης γιορτής της ενανθρώπισης του Κυρίου και επικρατεί οργασμός σε σπίτια κήπους και αποθήκες.
Τις ημέρες αυτές θα αναβιώσουν όλα τα παραδοσιακά έθιμα, όπως κάθε χρόνο, με τις φωτιές της "κόλντα μπάμπο" και της "Σούρβας" σε όλες τις γειτονιές,  το σφάξιμο των οικόσιτων γουρουνιών, που οι περισσότεροι εκτρέφουν στους στάβλους τους, τα παραδοσιακά γλυκίσματα και τους μπακλαβάδες, με τις γαργαλιστικές μυρωδιές από το γαρύφαλλο και το μαχλέπι να σου τρυπούν τα ρουθούνια.
Φυσικά η τσίκνα από τα κάθε λογής κοψίδια που ξεροψήνονται στις φουφούδες θα ξεσηκώσουν τα αισθητήρια, ενώ το φρεσκοβρασμένο τσίπουρο και το κατακόκκινο γλυκό κρασί  θα συμβάλλουν με το αλκοόλ που περιέχουν στην τόνωση της διάθεσης. Τα σπιτικά γεμιστά λουκάνικα, μοσχομυρίζοντας πράσο και κόκκινο πιπέρι θα κρεμαστούν σαν πολύτιμα περιδέραια στις  θέσεις τους, για να σιτέψουν και να ξεραθούν, ενώ οι γάτες θα γυροφέρνουν πονηρά, γλείφοντας τα μουστάκια τους από την επιθυμία για μια μπουκιά.
Οι γιορτινές εκδηλώσεις των σχολείων θα συγκινήσουν γονείς και κηδεμόνες, ενώ οι μελωδικές φωνές των παιδιών με τους μεταλλικούς ήχους των γεμάτων από κέρματα κουμπαράδων από τα κάλαντα, θα πλημμυρίσουν τις γειτονιές, δημιουργώντας έναν ευχάριστο πανζουρλισμό.
Και φυσικά συγκίνηση προκαλεί η μεγάλη κινητοποίηση των φιλανθρωπικών ομάδων του χωριού, που συνεπικουρούν την προσπάθεια της τοπικής κοινότητας, για συλλογή τροφίμων , ρούχων και παιχνιδιών, που θα προσφερθούν σε αναξιοπαθούντες συμπολίτες μας.
Υπομονετική αναμονή των πιστών, που νήστεψαν όλο αυτό το διάστημα, προσμένουν τον χαρμόσυνο χτύπο της καμπάνας των Χριστουγέννων, για να κοινωνήσουν Σώμα και Αίμα Κυρίου και να βρεθούν στο οικογενειακό χαρούμενο τραπέζι, που θα έχει όλα τα καλά που στερήθηκαν.
Διαχρονικά έθιμα, που συμβάλλουν στην συνοχή της κοινωνίας μας στην μακραίωνη παρουσία των κατοίκων του τόπου μας.

Καλά Χριστούγεννα

ΕΥΧΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΑΡΙΔΑΙΑΣ


 


Ο Διοικητής και το προσωπικό της Π.Υ. Αριδαίας

σας εύχονται
Καλά Χριστούγεννα
Ευτυχισμένο και Δημιουργικό το Νέο Έτος


Ο Διοικητής
Κώνστας Ν. Απόστολος

 Πυραγός

ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ Η ΚΛΗΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΔΥΟ ΤΑΜΠΛΕΤ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΜΑΧΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ



Σήμερα το απόγευμα θα γίνει η κλήρωση για την ανάδειξη των τυχερών που θα κερδίσουν τα δυο ΤΑΜΠΛΕΤ που κληρώνουν τα "Προμαχιώτικα Νέα".
Οι λαχνοί έχουν σχεδόν εξαντληθεί, έχουν απομείνει ελάχιστοι και όσοι δεν πρόλαβαν κι επιθυμούν να προμηθευτούν, μπορούν μέχρι την τελευταία στιγμή, να το κάνουν και να συμμετάσχουν στην κλήρωση.
Για τα αποτελέσματα και τα τυχερά νούμερα, θα ενημερωθείτε αμέσως μετά την κλήρωση.

Η ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΠΡΟΜΑΧΩΝ


Σε κλίμα λιτό και απέριττο, πραγματοποιήθηκε η γιορτή του κατηχητικού σχολείου Προμάχων στον Ιερό ναό Αγίου Δημητρίου του χωριού.
Οι δυο άοκνες δασκάλες του κατηχητικού  Σταυρούλα Βαρελά και Άννα Άτζου, οι οποίες δίνουν αφιλοκερδώς όλες τους τις δυνάμεις  καθ  όλη την περίοδο του έτους, ετοίμασαν μια εξαιρετική γιορτή, όπου τα 35 περίπου παιδιά, παρουσίασαν θεατρική θρησκευτική παράσταση, ποιήματα και τραγούδια.
Αμέριστη συμπαράσταση από τον Ιερέα του χωριού, τον αεικίνητο πατέρα Γεώργιο, ο οποίος χαρίζει απλόχερα την βοήθεια και την ευλογία  του και βέβαια από τις κυρίες του κατηχητικού και τους γονείς των παιδιών.
Η γιορτή έγινε μέσα στο Ναό, ενώ στη συνέχεια ακολούθησε δεξίωση στην αίθουσα εκδηλώσεων, όπου είχε ετοιμαστεί πλούσιος μπουφές με κεράσματα, γλυκίσματα και χυμούς.
Αξιόλογη η δράση του κατηχητικού σχολείου, που λειτουργεί συνεχώς όλη τη διάρκεια του σχολικού έτους και μεταλαμπαδεύει στα παιδιά  τις αιώνιες αξίες της Ορθοδοξίας και της Αγάπης.

Δείτε φωτογραφίες από τη γιορτή, μέσα από την πλούσια συλλογή που μας παραχώρησε η Μαρία Βαρελά (PHOTORAMA Studio)





















































ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ...